Dit stukje Dordtsestraatweg trekt mij heel erg aan omdat op dat oude fotootje staat in het midden een houten loods met aanbouw waarin mijn Opa een steenhouwerswerkplaats had. Daar maakte hij grafstenen en zerken en als kleine jongen liep ik daar regelmatig heen vanaf de Dordtselaan waar mijn oma en opa woonden. Dat heb ik vele malen gelopen
en dat was in begin '50-er jaren.
Wat zag het er toen allemaal anders uit, dat kun je je bijna niet meer voorstellen.
Eind '50-er jaren moest mijn opa daar verdwijnen in verband met de veranderingen die daar gingen komen.
Ze hebben hem toen verhuisd naar de Hordijk nabij café Sport die op de hoek was gevestigd, maar daar werden zijn machine's niet meer gebruikt (omdat m'n opa te oud werd) en lagen de machine's daar te verpieteren.
Hij maakte toen alleen nog tegels die met de hand werden voorzien van teksten. 
Waar is de tijd gebleven!
Ik heb eigenlijk nooit in m'n gedachten opgenomen of het nu Pascalweg of Spinozaweg heet, het bleef voor mij altijd de Dordtsestraatweg.

M.vr.Gr.  Hennie

Hallo Hennie,

Ik kan het niet laten om weer even te reageren op de foto van de Dordtsestraatweg, hoewel het afgebeelde gedeelte mij niet bekend voorkomt.....
 Ik heb ook herinneringen aan de weg, één van de eerste is dat ik met een gapende wond in mijn voet, waar het bloed letterlijk uitgutste, begeleid door mijn moeder, de héle Dordtsestraatweg af moest lopen notabene, naar het Zuiderziekenhuis.....(een taxi was zeker te duur) alwaar ik van mijn stokje ging bij het hechten van de wond.....
En de talloze keren dat wij met een groepje kinderen vanaf de Dordtselaan naar de ''speelweide'' liepen om daar de hele dag met een rol Mariakaakjes en een fles dropwater te ''kamperen''....gouden herinneringen....
En Spes Bona, waar ik op zestienjarige leeftijd meedeed aan talentenjachten met de band waarin ik zong....
The Diamond Strings.....
En de woensdagmiddagen dat ik met mijn hele klas (+ klein broertje want daar moest ik altijd op passen), de hele weg afstèpte (met de fiets mocht niet van mijn moeder, te gevaarlijk) op weg naar de schooltuintjes aan de Kromme Zandweg.....
Of de zalige avonden dat wij, zo'n jaar of veertien, vijftien, helemaal rozig van  ijsbaan de Enk met een zak patat van van der Steen naar huis slenterden, stiekeme zoentjes stelend.....héérlijk...
Groetjes Ria…