Fiets en Voetgangers-tunnel........
Regelmatig wil ik op deze pagina een foto gaan plaatsen waar waarschijnlijk veel Rotterdammers herinneringen aan hebben.
Het lijkt me heel leuk als u bepaalde herinneringen hebt aan de geplaatste foto en dat u uw herinnering, gedachten of verhaaltje aan mij door wilt geven voor plaatsing bij deze herinneringsfoto.
Door geplaatste verhalen komen waarschijnlijk meer herinneringen naar boven of wordt er op bepaalde herinneringen gereageerd.
U bepaald natuurlijk zelf wat er geplaatst mag worden en wat niet.

Hieronder de eerste foto's.

Ik ben zeer benieuwd!
Heeft u ook "Herinneringen" aan deze bekende Tunnel?

Wij horen het graag van u!

Klik "hier" en stuurt u ons uw herinneringen voor plaatsing in deze rubriek!

Bij voorbaat dank!

Ontvangen Herinneringen.....
Vroeger was er een schoenenwinkel van de firma van Zummeren aan de Pleinweg.
Deze firma had een vitrine gehuurd langs de roltrap van de Maastunnel.
Een keer per maand ging ik met ongeveer 6 schoenen naar de Maastunnel om de schoenen te etaleren in de vitrine.
De roltrap werd voor mij stilgezet zodat ik in alle rust mijn werk kon doen.
De vitrines gaven een mooie en gezellige uitstraling voor alle mensen die dagelijks gebruik maakten van de roltrappen.

Groeten van Theo Broeders
Destijds souschef bij deze firma
 
Ik woonde in de Dokstraat met heel veel vriendinnen je kon in de maastunnel zo mooi zingen dat klonk mooi door,
maar de tunnelwachter vond dat niet goed wij moesten altijd over de maasbruggen terug naar huis lopen hadden wij een liedje van gemaakt
dat was van Jan en Kjeld.
Wij zongen op de wijs van banjoboy.
Wij liepen door de maastunnel we werden teruggestuurd door jou we moesten over de maasbruggen lopen en dat was de schuld van jou wij zongen alleen en dan het refrein banjoboy.....
en ja hoor weer terug zo hebben wij heel veel over de maasbruggen gelopen ja die goeie oude tijd.

groetjes van Anja van der Zwaan
 

Samen m'n vriendje van 6 lopend van de Brielselaan, wonende ter hoogte van de overgang Brielselaan/Wolphaertsbocht, tegenover de tramhalte, die er nog steeds is, door de tunnel via een stukje Westzeedijk naar Delfshaven om daar de hele dag te spelen, zonder je ouders daarvan in kennis te stellen. Zes jaar.
Kom daar heden ten dage maar eens mee, als je nu 5 minuten vermist bent met zo'n leeftijd wordt er via je telefoon een 'alert' de wereld ingestuurd.

Ja, tijden veranderen.

Later toen ik in Zuidwijk woonde en vanaf 1962 op de Westersingel bij, toen, Van Rees, Burcksen & Bosman's Handelmaatschappij N.V. , nu Van Rees BV, in de thee ging werken,  ging ik elke dag op de fiets en later op m'n Sparta brommer tot 1968 door de tunnel.
's Maandagmorgen eerst een 'Sportwereld' voor de ingang van de tunnnel kopen en even snel het verslag  van De Musschen lezen voordat je beneden was. Gewoon met je elleboog op de buddysit. Dat was voldoende om je brommer in balans te houden.

Nu is het 2010 en moet ik nog 6 maanden werken, ja nog steeds bij van Rees in de thee, maar kom ik niet meer met m'n fiets in de tunnel. Wel twee collega's van me, al sinds jaar en dag.

Jan Anthonisse
 

Hallo,

Ik ben gerda rijsdijk ik moest ook altijd door de tunnel ik weet wel dat ik de eerste keer zoo bang was ja ik moest natuurlijk met mijn fiets op die roltrap o wat vond ik dat eng de eerste keer maar vroeger was dat anders dan werd je nog geholpen dat was ook een heel anderen tijd ik moest er twee keer doorheen ja heen en terug want ik woonde op zuid en ik moest naar kortman en schulten de zeep en soda fabriek.

groetjes gerda
 

Marcel van Oosterwijk

Als kind liep ik vaak met mijn opa door de tunnel.
Ik woonde toen al in Noord Holland en altijd als we bij de opa`s en oma`s waren die alle vier nog in Rotterdam woonde kreeg ik wel een opa zover dat we gingen wandelen.
De lange roltrappen waren eng.
Maar aan de hand van opa durfde ik best.
Op een dag (ik was er gelukkig niet bij) is mijn opa de hele roltrap lang naar beneden gevallen.
Verschrikkelijk.
Gelukkig heeft hij het toen overleefd maar lag wel in het ziekenhuis.
Ook met mijn ouders gingen we nog wel eens wandelen in de tunnel als we bij opa en oma in de maximilliaanstraat waren.
Mijn ouders zijn inmiddels ook overleden.
Het wordt hoog tijd dat ik weer eens een kijkje ga nemen.

Marcel van Oosterwijk
 

Jilles van de Merwe

Als kind liep ik met m’n vader door autotunnel bij de opening van de maastunnel de eerste week mochten er geen auto’s door alleen voetgangers en je zag voor
Het eerst die gele lampen je keek je ogen uit.
Als kind had ik astma toen ik met m’n moeder bij dokter de vries op de Strevelsweg
was met een astma aanval zei de dokter tegen mijn moeder ga met hem naar de
voetgangerstunnel en laat hem voor het ventilatie rooster gaan zitten dan zal zijn
Astma zakken en het was waar.
Daarna ben ik vaak naar de tunnel geweest voor mijn astma aanvallen dat was
zuiveren lucht en mijn astma zakte dan.
 

helmuth tjemmes

De maastunnel, hoe vaak ben ik daar niet met de fiets onderdoor gegaan.
ik werkte destijds (1962/1963) in Spangen en ging destijds elke dag van de Joubertstraat naar de Spangensekade.
Altijd stonden er rijen fietsers voor de ingang te wachten totdat je naar beneden ging.
Ik vond het altijd wat griezelig met z'n allen fietsend door de tunnel. Je reed altijd heel dicht achter en naast elkaar, maar toch zijn er weinig valpartijen geweest.
Daar denk ik altijd aan wanneer ik er bijvoorbeeld met buitenlands bezoek of de havendagen langs kom.
 

Hans van Draanen

Het was een hele belevenis de bouw van die tunnel. Een staaltje techniek van de eerste orde in die jaren.
Mijn vader was één der eersten die in de tunnel mocht komen. Er was een excursie en een technische uitleg.
Men was toen juist bezig om de langwerpige lichtgele tegeltjes aan te brengen.
Aan het eind van de excursie kreeg iedereen zo'n tegeltje mee naar huis.
Heel trots liet mijn vader het tegeltje zien en het heeft jarenlang als een trofee op de schoorsteen gestaan.
Hans van Draanen
 

Jan Minke

Aan deze prachtige foto van de Maastunnel heb ik een mooie herinnering.
Ik heb 2 jaar lang op en neer door de Maastunnel gefiets van Bergpolder naar de M. Arendstraat door regen en wind.Ik werkte bij Weeber&Verstoep die hadden daar een afdeling fotografie , nadien zijn ze verhuist naar de Oostzeedijk. En de geur en sfeer van die Maastunnel, zal ik na 60 jaar niet vergeten. Vandaar deze mooie herinnering aan de Maastunnel.
JAN MINKE. Helmond.
 

freek schipper - fschipper69@chello.nl

Ik heb goeie herinneringen aan de maastunnel omdat ik een paar seizoenen een aardig centje heb verdiend door mensen die de roltrap niet afdurfden te helpen en vooral in de zomerweekenden had ik een aardig zakcentje.

Ik woon al veertig jaar niet meer in rotterdam maar dit is één van de vele dingen die ik niet zal vergeten.
freek schipper
 

Ton Drektraan - t.drektraan@hccnet.nl

Prachtige foto. Ik ruik weer de geur. In lange rijen stonden we elke ochtend en avond voor de Maastunnel. We zouden nu zeggen: Elke dag stonden wij in de file voor de tunnel. Maar dan met de fiets. Soms werd "de file" begeleid door politie te paard.
Elke dag reed ik vanuit Rotterdam-Charlois (Tapuitstraat) naar Müller & Co, waar ik werkte. Op een gegeven moment kwam ook de bromfiets er bij. Wat moesten die mensen, zonder motor, snel trappen om de helling in de tunnel te overwinnen. Want met motor rijden was ten strengste verboden. Dan was ik toch blij, dat ik op mijn fietsje was.
Ook als kind speelde ik daar al heel veel. Trap op, trap af. Soms stond die trap stil. Maar als je de trap op ging, bewoog hij ineens. Wat een wondertrap! Ik hield dan mijn hand op die zwarte band. Die ging in mijn herinnering altijd langzamer dan de trap. De tunnel was voor mij als kind een belevenis.
En ja, dan die geur van die tunnel, die blijf ik voor altijd ruiken.
Ton Drektraan
 

arcopieters@wanadoo.nl

Te voet de maastunnel door. Hoe vaak heb ik dat niet gedaan. Ik denk wel 50 keer. En dat voor iemand die er niet in de buurt woont. De eerste keer zal halverwege de jaren 60 geweest zijn met m'n opa. De man was ernstig hartpatient maar had er graag een paar slechte dagen voor over om met ons (m'n broer en ik) door de tunnel te gaan. Bij de ingang zat toen nog een tunnelwachter. Die hielp je als je met kleine kinderen of een wandelwagen naar beneden moest. Wij gingen dan altijd van zuid naar noord dus van 't Charlois hoofd naar de Euromast. IJsje eten, boten kijken want de Parkkade was een vaste aanlegplaats van voor ons zeer indrukwekkende "oorlogsschepen" daarbij..... het was er op de rivier vele malen drukker dan dat het vandaag de dag is en dan weer terug. Er hing ook een bord aan de muur. Niet gillen in de tunnel stond erop. M'n opa las het ene boek na het andere maar op zulke momenten konnie niet lezen. Wie het hardtste kon!
De laatste keer dat ik er was is ongeveer een jaar terug geweest en in de loop der jaren is de tunnel wel gebleven maar de sfeer van vroeger kan ik er helaas niet meer vinden. - Arco Pieters

 

Wim Bakker - bowibakker@zeelandnet.nl

Mijn herinnering aan de maastunnel is dat ik als Zeeuws jongentje op vakantie in Rotterdam met mijn broer en oma, die in rotterdam woonde, door deze tunnel gingen, dat moet in de jaren 1964 tot 1967 zijn geweest, wat me dan altijd opviel als die mensen van de roltrap afgingen dat ze als het ware achterover stonden. (vertekend beeld)
 

F.M. van 't Sand-van der Sluis - tonina@kabelfoon.nl

Vele malen heb ik in mijn jeugd door de voetgangerstunnel gelopen op zondagmiddag, het was echt een uitje voor ons kinderen, ook omdat je er zo'n mooie echo had! Vanuit noord door de fietstunnel naar zuid om naar Barendrecht te gaan voor vakantiewerk (bonenplukken bij de boer), was een hele onderneming. Met de emmers aan het stuur en dan die steile trap, daar had ik iedere keer pijn in mijn buik van.
 

Simon J. de Waard - s.j.de.waard@hccnet.nl

Die reclamekasten zijn pas later, ik meen ergens in de 60er jaren, gekomen, net zoals de tl-bakken aan het plafond. Ik fietste vanaf 1959 tot en met 1964 heen en terug naar de HTS door de tunnel, heb later vaak met de snelbrommer op de roltrap gestaan. Dan ook nog regelmatig aan de andere hand een fiets van iemand die zelf niet de trap op of af durfde. Ik zie dat nergens het kunstje wordt uitgelegd en omdat we hier in Zoetermeer ook van die lange roltrappen voor fietsers hebben, heb ik dat al eens eerder opgeschreven. Hier in Zoetermeer leren ze het nooit.

De grap is dat je het laagste wiel recht in de treden drukt, dus met het stuur in de normale rechtuit stand, en zelf naast dat wiel gaat staan. Wat het hoogste wiel doet maakt niets uit, maar vooral het voorwiel niet dwars zetten, want dan wordt de hele zaak instabiel. Ik denk dat ik nog steeds zo nog wel met mijn motor de trap af durf. Op de foto zie je ook nergens een dwars gezet stuur.

 
Walter Geyer - wgeijer@t-online.de
Ook ik werkte bij Zwakstroomcentrum op de Coolhaven en ging na afloop van m'n werk per motorfiets naar de HTS. Dat was van februari 1959 tot september 1961. Soms stonden we op een dak in de kou om een centraal-antenne te plaatsen. Ik woonde in R'dam-Zuid (Feyenoord) en moest dus met de motor weer naar huis. Meestal reed ik dan door de tunnel. Soms ging ik over de Maasbruggen.
Ik zou het leuk vinden als een oud-collega eens een berichtje zou sturen.
 
Huib van Wijk - h.vanwijk1@chello.nl
Ja de Maastunnel van vroeger was toen echt een al gemeen gebruik, een drukte van belang,dit is wel een sprekende foto als je de gezichten bekijkt kun je er heel wat uithalen, wat me wel op valt is dat er geen  foto is van tunnel met zijn toen aan beide kanten mooi verlichten vitrines.
Dan de jeugd bendes die voor heel wat rottigheid zorgden, zoals tol geld vragen aan de wandelaars in de voetgangers tunnel, de knokpartijen, maar daar heeft de politie toen snel een einde aan gemaakt,ja toen was er nog ontzag en gezag, al met al een ieder heeft daar wel zijn zegje over neem ik aan. mijn opa heeft in de bouw van de tunnel zijn kunst achter gelaten, hij was tegelzetter en de zelfde tegels zitten er nog allemaal!!
Groet, Huib v Wijk
 

dirk mooij - dirkmooy@ps.gen - Ja wat me altijd nog bij bleef was dat als zo zijknat van de fiets af stapte dan de volgende 5 minute was in de droogte en dat gebuurde nog wel eens wij woonde in de Tapuitstraat en ik werkte bij van IJperen in de Keizerstraat in Crooswijk en natuurlijk ook als wij zaterdag avond gingen dansen, ik ben vergeten hoe die tent hete maar het was een zijstraat van de Oude Binnenweg, en als je dan te laat was om met de laatste tram te gaan dan moets je lopen en dan stond de roltrap in de tunnel nog wel eens stil

 

Koningin Wlhelmina (1880 - 1962) Wijbe Schaafsma
"Eenzaam maar niet alleen."
Van een afstand en zonder naar de naam op het voetstuk te kijken wist ik al wie daar stond. Toen ik op een zomerse middag in 1992 haar in het Erasmus Park in Rotterdam zag staan werd ik er stil van. Er waren veel mensen om haar heen en hoe ik 't ook probeerde, ik kon haar niet ALLEEN in het beeld van m'n camera krijgen. Ook de zon werkte op dat moment niet mee, die stond hoog aan de hemel en pal van voren. Dus besloot ik om de volgende ochtend, heel vroeg terwijl de meeste mensen nog op een oor lagen, terug te komen. Ik had geluk want de volgende dag was het zondag. Ik logeerde bij de jeugdherberg vlak tegenover het park. Voor dag en dauw kroop ik met m'n fototoestel de slaap- zaal uit zonder iemand wakker te maken. Zelfs de zon was nog niet op. Terwijl ik wachtte op het juiste licht had ik de gelegenheid om voor het standbeeld een betere feeling te krijgen. Letterlijk en figuurlijk. Met beide handen streelde ik haar zoals een minnaar zijn liefje betast. Een gewaarwording die ik nooit van mijn leven zal vergeten. Met mijn vingers voelde ik de koude steen. Geen gepolijst mar
ruw graniet net zoals zij was in haar leven.
Mijn gedachten gingen terug naar een gure herfstdag, 4 september 1948, de dag dat Koningin Wilhelmina afstand deed van de troon.  Ik zie ons nog staan, mijn moeder, mijn broer en ik stonden samen met honderden mensen op de Dam en keken we vol spanning naar het balkon van het Paleis  waar na lang wachten de hele koninklijke  familie naar buiten kwam om naar "het volk" te wuiven. Wij, Het Volk, wuifden terug al schreeuwend: "Lang Leve de Koningin!"
Dat was zesenvijftig jaar geleden en ik herinner het me nog als de dag van gisteren.

 
Wijbe Schaafsma Tijdens de jaren 1951 - '57 diende ik bij de Koninklijke Marine en was voor een tijdje ook in Rotterdan gestationeerd. Om van de Onderzee Dienst naar de binnenstad (Centraal Station) te gaan MOEST je door de tunnel. Ik heb dat dan ook talloze malen gedaan. Ik woon nu al sinds 1962 in de VS. (California)In 1992 maakte ik op de fiets een trektocht door Nederland en natuurlijk stond uw mooie stad ook op het programma. Wat me van dat verblijf, ik logeerde bij de Jeugdherberg, het meeste indruk heeft nagelaten is het standbeeld van HKH Koningin Wilhelmina dat in het Erasmus Park staat. Helaas kan ik nergens op de Internet uitvinden wie de beeldhouwer is. Kan iemand me helpen? Bij voorbaat dank!PS. U kunt mij ook via mijn Web site "FREE Campgrounds in Southern California" berijken.
 
Kees (ex) Spuitgast Met de Pinsterdagen (2004) was ik na 40 jaar weer eens in de Tunnel met een vriendin uit het zuiden.Heb haar veel verteld over Rotterdam en zij zit dan ook net zoveel bij Hennie op de (Koffie) site en vraag mij de oren van mijn hoofd. Natuurlijk vertel ik haar dan vol TROTS over ONS Rotterdam.Zo dus ook met Pinkster..... Beloofd haar de Voetgangerstunnel te laten zien.Ja en in mijn gedachte zag ik natuurlijk het beeld van de Jaren 50 als al die zuiderlingen met bussen vol en gillend de roltrappen afdaalden.Wel dat gillen bleef achterwegen maar mijn arm was wel blauw geworden van het knijpen.Wat een diepte zeg dat is wat anders dan bij V&D.Vertelde ze mij na dat we beneden waren. En hoe deden jullie dat dan met de fiets.....nou gewoon gaan staan.En er gingen ook Rolstoellers vanaf...Ja niet alleen maar met de hulp van de tunnel wachter (politie). Als ze te lui waren om met de lift te gaan.... Dat was best wel spannend...Ja en dan de Zondagen met al die NOZEMS en die pettiecoot meiden....Zo wat een tijd was dat. Toen kon je over de koppen lopen beneden. En nu .....ik was de enige in de buis.. Maar wel cameraas he... Das wel lastig als je ff lekker stiekum wil knuffelen, dat is er dus niet meer bij..Ja en de file smorgens en 's avonds die bewaakt werd met bereden politie.3 Trappen afvoer en 1 trap toevoer. Kon je halverwegen van de fiets en werden de hekken wat op geschoven om het fietspad wat te verbreden........ Tja ik kan nog wel uren door gaan maar ik laat het hier maar bij......O ja de reklame kasten waren weg die er vroeger aan de zij kant zaten... Groetjes van Kees de Exspuitgast uit Drenthe
 
Corrij Vonk-v. Kooij Woonden in Zuid,werkte in het westen, in de Gerrit v.d Lindenstraat. Liep elke dag 's morgens heen en 's avonds weer terug.Liep met mijn vriendinnen op een avond om even na 22 uur ook door de tunnel. Hebben toen op een knop gedrukt en de trap stond stil. Kregen alleen maar een standje van de tunnelwacht en van mijn ouders die er ook bij waren.Zou nu niet graag laat door de tunnel lopen.Wat was het toen een gezellige tijd.
 
Bertha Vogel In 1963 werkte ik bij Scheepvaart Zuid, woonde in IJsselmonde dus iedere dag de tunnel door,Het truukje was dat je je trapper in de juiste positie moest hebben anders kreeg je wel een trap in je kuit of het zadel in je nieren. Wat ik meest herinner is dat iedereen altijd beleefd was zelfs in het spits uur. Ik zal mij altijd ook herinneren het wachten buiten met de politie paarden en het mooie uitzicht op de Maas. Het was een goed tijd.
 
Lia Douma Ja, ook ik heb herrineringen aan de vreselijk lange roltrappen in de Maastunnel.Als kind ging ik wel eens fietsen met mijn vader en zusje.We gingen dan ook wel eens door de Maastunnel van Zuid naar het centrum.Het probleem was alleen dat zowel mijn zusje als ik niet met de fiets de trap op en af durfde. Mijn vader ging dan eerst met 1 van ons en een fiets naar beneden. De ander bleef boven met de twee andere fietsen. Beneden werd een dochter en fiets achter gelaten en ging mijn vader opnieuw omhoog om de rest op te halen.Daarna fietsen door de tunnel....kijken wie het eerst aan de overkant was. En vervolgens weer het hele tafreel van de fietsen om de beurt naar boven. Gelukkig was er altijd wel iemand die een fiets mee wilde nemen naar boven of beneden. En gelukkig kreeg je je fiets in die tijd dan ook gewoon weer heelhuids terug.....moet je nou proberen!!!!Ik kan me ook nog herrinneren dat er weleens suppoosten stonden en die dan holpen met de fiets omlaag en omhoog te brengen. Dat scheelde mijn vader veel werk.Aan de andere kant van de Maas gingen we dan altijd naar de GROTE schepen kijken en naar het park. We gingen niet zo vaak door de Maastunnel heen tijdens een fietstocht.Ik snap nu wel waarom......arme papa!Ik ben nu 43 jaar jong en durf trouwens nog steeds niet met mijn fiets op die roltrap.
 
Barend van der MaasIk werkte bij Piet Smith Jr op de scheepswerf van 1949 tot 1951 als leerling bankwerker en woonde in de Hedrck Sorch straat. En ik fietste altijd door de tunnel naar Piet Smith. Daarna ben ik naar Canada gegaan.
 
Jan Odijk in San Diego CA Nou en of er herrineringen zijn van de roltrap in de Maastunnel. Ik had nog een anzicht kaart met mijn vader er op die genomen was toen hij eens naar beneden ging met de fiets maar die is helaas verloren gegaan. Arie, ik en mijn vriienden maakte de zelfde trip zo toch gauw twee keer per week voor jaren, altijd weer iets nieuws te zien of te doen, hadden altijd lol als een jonge tiener.
 
Aad van der Meulen Pachtig Hennie die roltrappen. Het leuke is dat ik op die foto sta, aan de linkerzijde nummer 6.Ik heb nl. 10 jaar in Lombardijen gewoond in de Rousseaustraat 41. Ik werkte bij de Rotterdamse Telecommunicatie Maatschappij - Zwakstroomcentrum aan de Coolhaven bij de Coolhavenbrug. Ik had toen nog geen auto van de zaak dus dat was dagelijks met de fiets huis/zaak v.v. door de tunnel.Zoals Arie Spek schrijft; dat staan met de fiets op die trappen ging, als je het eenmaal doorhad, heel gemakkelijk. Nogmaals, fantastisch die foto. Hartelijke groet, Aad van der Meulen.
 
Arie Spek Een schitterende foto van de roltrappen in de Maastunnel. Als je goed kijkt en ziet hoe ontspannen men de fiets vasthoudt op zo'n steile bewegende trap dan moet je toch wel bewondering hebben voor al die mensen van toen en dan te bedenken dat men ook met brommers op die trap ging.Het was als jongen een waar feest om door de Maastuinnel te lopen of te fietsen . In de voetgangerstunnel liep je bijoorbeeld hard te zingen want het klonk daar zo "hol".Wij liepen vaak een rondje vanaf het Oostplein over de Maasbruggen, Brielselaan en dan door de Maastunnel , Veerhaven over de Boompjes en dan had je een rondje gemaakt van een uur of drie.In de zomermaanden kon je altijd bij een van de ingangen ijs kopen. Dan stond er een wagen van Jamin of een schepijs IJsman. Aan de Noordkant kon je dan altijd nog een patatje of iets dergelijks halen.
Hartelijk bedankt voor uw herinneringen!