Dierbare herinneringen heb ik aan mijn lieve opa en oma, die in de zomer uit het treintje stapten.
Mijn opa Koos droeg dan een ouderwets koffertje, daar zat dan ook altijd lekkers in.
Op een keer toen ik weer op ze stond te wachten werd ik door een wesp gestoken. Dat was pijnlijk en het trammetje was zo laat en mijn hand werd almaar dikker. Daar klonk de fluit, gelukkig ze waren er en de pijn ach dat was over.
Toen ik ouder was  en in den Briel op school zat, gebruikte ik af en toe zelf het hotsende en botsende trammetje. Ik ging dan met grote haast op de fiets van mijn moeder naar het station. De fiets werd achteloos in een droge greppel gekwakt, naast het perronnetje.
Slordig als ik was vergat ik 3 dagen lang dat hij daar nog lag.Arme moeder, elke keer maar vragen om haar fiets.  Hij lag er altijd ongedeerd na al die tijd, onbegrijpelijk.

Het mooiste vond ik het als het moordenaartje het strand op reed. Ik kon dan altijd ademloos kijken als al die joelende Rotterdammers uit de coupes vlogen, dan dacht ik heerlijk, ik woon  lekker in Oostvoorne.

Elly Asselmans-Ruitenberg

Ik heb een 3 tal foto's van ons (vader en moeder) en later van mij.
Foto's van het huisje te Oostvoorne Kruininger Gors daar waar ik vanaf 1953 tot 1978 altijd zomers heb vertoeft.
Nadat mijn vader/moeder en familie een huisje hadden gehuurd, die eigendom was van de gemeente Rotterdam toenmalig, is mijn vader direct naar het kantoor geweest van Kruininger Gors, om een plaats te huren en ook gelukt is!

Dan vanaf dus 1953 heeft mijn vader een huisje geplaatst op het voormalige adres  ''slag'' nr. 50. daarna enkele jaren waarvan ik niet meer de datum weet, zijn we dus met het huisje verhuist naar de laatste plaats Kamplust nr. 7. Daar heb ik mijn jeugd doorgebracht en iedere week en in de vakanties natuurlijk en altijd met heel veel plezier doorgebracht!
Mijn vader is in 1971 overleden en toen was het huisje mijn eigendom geworden!

Foto 1 waarvan ik mijn broertje weggehaald heb de voorkant dicht bij! Foto 2 dat ben ik zelf en foto 3 is met aangebouwde toilet kamertje!

Dan zou er elektriciteit komen en dat was de punt om de plaats te verhuren aan andere mensen, omdat ik een compleet nieuw huisje zou moeten maken vanwege de ouderdom en het toen een nogal dure prijs zou worden door een erkende firma, die dan de stroom zou moeten aanleggen.
Maar dat werd dus te duur voor mij en toen was het afgelopen uit deze periode van mijn leven aldaar te Oostvoorne!
Verder heb ik het altijd heel prettig gevonden om daar zomers te wonen en op een mooie plaats dus!

groeten Luc Chabot

Henny van Eijkelenburg

Kees Ruitenberg heeft gelijk het was Tante Zus wat ik niet meer precies wist toen ik het eerste stukje schreef. Het zou leuk zijn om ter weten of er nog mensen uit die tijd zijn die ook nog wat over het Gors konden schrijven wat er kampeerde er in die tijd genoeg.

Mvrgr /Best Regards,

Port Container Services b.v.
Henny van Eijkelenburg

Kees Ruitenberg

Naar aanleiding van  het verhaal van Henny van Eijkelenburg heb ik een opmerking, hij noemt Cafe de Landbouw, een plaats die ik ook veelvuldig bezocht, sterker ik kwam er bijna dagelijks. Het was echter geen tante Stien maar tante Zus.
Het waren beiden ,ome Jan en tante Zus voor ons fantastische mensen, altijd hartelijk en voor een ieder altijd een luisterend oor en een goed woord.  Café de Landbouw was niet zo maar een kroeg het was een INSTITUUT.

Zulke gelegenheden vind je niet meer.

Ik kwam er voor het eerst in 1956 met vader en moeder toen we in Oostvoorne kwamen wonen. Vader kende ome Jan al langer want ome Jan was monteur bij garage Sander van de Berg. Tante Zus deed het café.
Later stonden ze beiden in de zaak. Ik ben er tot in de jaren '80 nog regelmatig gekomen. Ome Jan was toen al overleden. Tante Zus overleed een paar jaar geleden, ben gelukkig op beide begrafenissen geweest om deze bijzondere mensen de laatste eer te bewijzen.
Café de Landbouw , wat gelukkig nog steeds bestaat, zij het dat het nu als  restaurant is, is voor mij onlosmakelijk met Oostvoorne verbonden.

Ik hoop dat Wim & Agma ( de dochter van..)  deze plaats  nog lang in ere houden ! 

Kees Ruitenberg

Henny van Eijkelenburg

In ben geboren in 1950 en mijn ouders hadden toen al vanaf het prille begin een huisje, eerst een tenten ding en later een huisje op EX 13 achter de winkels. Ook wij gingen met het treintje van de RTM van de Rosestraat of de Boergoense Vliet wat op zich al een hele onderneming was. Het was soms een truc om te proberen om de conducteur te ontlopen om dan "gratis" naar Oostvoorne te gaan want veel geld was er in die tijd niet.

Ook ik heb heel dierbare herinnering aan Het Gors waar wij vanaf de pasen zo'n beetje alle weekeinde en vakanties doorbrachten tot mijn 19de jaar. Ik en vele met mij hebben enorm veel plezier gehad daar je gewoon je gang kon gaan en iedere dag weer een feest was. Op de zondag was het enorm druk bij de Volksbond en daar stonden wij ons te vergapen aan de bromfietsen van die tijd, Itom, Demm, Royal nord, Giulietta, Puch, Tomos, Bianchi en ga zo maar door.

De winkels met de supermarkt van Nolde de bakker Langedoen en de Melkboer met de Franka druiven limonade met prik. De visboer van de fam Rietdijk waar ik mijn eerste Stimorol kauwgom mocht proeven, de vele soorten snoep en inderdaad 2 Belgas voor een stuiver. De ijsboer de Klok die op de fiets vanuit het dorp kwam met twee emmers ijs aan beide zijde en vervolgens plaats nam in het ijshuisje naast de ingang naar het strand en de olieboer Willemse want alles ging op petroleum die tijd. Dan was er ook nog biljarten bij Bakker, het toenmalige chillen in Café de Landbouw van Ome Jan en tante Sien wat geen familie was maar wel stoer om ze zo te noemen. Uiteindelijk heeft mijn vader een nieuw huisje laten bouwen wat in 1970 klaar was. Helaas heeft mijn moeder hier niet van kunnen genieten daar zij in dat jaar overleden is.

Mijn vader heeft het huisje verkocht voor zijn overlijden en dat staat er nog steeds. Het Gors is niet meer wat het geweest daar het van een met name Rotterdamse gezelligheids plaats veranderd moet gaan worden in een commerciële plaats en dat verdient tot het veel verdriet van vele mensen, ook van mij niet.

Ik kom er zelf af en toe nog wel daar mijn neef en nicht er nog een huisje hebben of op een zondag er doorrijden om dan bij de nieuwe patatzaak iets
te knagen te halen. Ik zelf zou een boek kunnen schrijven over de belevenissen op het Gors en als ik mocht kiezen tussen al het geld wat ik privé en zakelijk heb uitgegeven in een keer terug te krijgen of de hele periode in het Gors opnieuw te beleven zou ik zonder enige twijfel voor het laatste kiezen.

Mvrgr /Best Regards,
Port Container Services b.v.
Henny van Eijkelenburg

Ceasar

Herinneringen aan Oostvoorne
Ik ben een kind van net na de oorlog en mijn ouders hadden al vroeg een huisje in Oostvoorne, op de Kruiningen Gors. om precies te zijn bij DSV. Als ik er aan Oostvoorne denk, dan schiet er veel door je hoofd. Toen was de kampleider Braal met een woeste baard, er werd nog gecontroleerd of er geen mensen bleven slapen die niet stonden geboekt. Het huisje had mijn vader zelf gebouwd en ieder jaar moest er een stromatras worden gehaald bij Langedoen, daar sliepen we het hele seizoen op en aan het eind van  de zomer was het net een dunne plank.
Als er iemand jarig was liep je in optocht 's morgens vroeg het hele terrein van DSV over om het pannendeksels iedereen wakker te maken en erop te wijzen dat er iemand jarig was. Aangekomen bij de jarige werd er natuurlijk "Lang zal hij leven gezongen" en dan was het traditie dat er snoep of koek werd uitgedeeld. Maaaaaar ..... bij 1 ome (iedereen noemde ja daar ome en tante) kreeg je geen snoepje maar een heel dubbeltje. Nou dat was wat in die tijd, daar gingen we natuurlijk direct mee naar de visboer op de Gorslaan. Die had een snoepafdeling met alles wat je ogen maar wilde zien, droppen, toverballen, kauwgom (Belga's 2 voor 1 stuiver)  dan had je er wel 4 voor je duppie, zuurstokken.
Oostvoorne was ook ieder jaar de toer van 3, of met de vereniging naar de 4 Houten Paartjes, speciaal voor de kinderen. Iedere dag naar het strand natuurlijk, eerst het duin door dan de heuvel over en ja daar lag de zee (dachten wij kinderen van 4-5 jaar). Oostvoorne was ook de wielertour door het dorp met de gedoodverfde winnaar Schalk Verhoef. Oostvoorne is voor mij een onbezorgde jeugd, ieder jaar 6 weken aan zee, avonturen in de duinen met je vakantie vrienden, links van ons stond Louietje en rechts van ons ome Kees en tante Cor met hun zonen Appie, van mijn leeftijd en zijn oudere broer Joop. Oostvoorne is ook iedere morgen bij 1 van de 2 pompen op het terrein water halen in emmers, die legen in een oude melkbus achter ons huisje en weer terug voor nieuw water, ook bij het toilethuis had ieder laantje zijn eigen toilet en er was altijd ruzie wie de toilet vandaag weer schoon moest maken. Wat je ook deed het bleef er stinken.
Oostvoorne is voor mij ook helemaal lopen naar het Stene Baken over de bunkerdam en terug langs de vele kippenboeren die er zaten. Mijn ouders hebben het huisje in 1955 verkocht voor 1000 gulden en daar kochten zij hun eerste TV voor.
Ik ben nog vaak in latere jaren (1970) terug geweest om te kijken of - ons - huisje er nog stond.
Ik heb mijn vader eind jaren 90 nog eens mee terug genomen, hij was reeds in de 80. Maar het huisje was weg en er stond een nieuw "bouwsel", het huisje van ome Kees en tante Cor was er ook niet meer. Het toilethuis was verdwenen evenals de waterpompen en deel van de duinen was nu een parkeerplaats, het strand bestond niet meer, allemaal struiken.
Voor mij was Oostvoorne, Oostvoorne niet meer, alleen de herinneringen zijn nu nog over, mooie herinneringen dat wel.

Ceasar