Ja, de watersnood. Ik was in opleiding te Deelen bij de luchtmacht en met weekendverlof thuis.
Het was al flink veel wind op de zaterdagavond. Normaal woonde ik nog bij mijn moeder in de Zuidhoek nr. 274a op de bovenste etage.
Boven mijn hoofd op mijn slaapkamer nam de storm met de minuut toe en onder het -boven het achterhuis liggende puntdak- leek het soms wel op een bombardement.
Het was noodweer. De wind joelde onophoudelijk om het dak!
Natuurlijk was er in die tijd nog nergens isolatie, dus het leek wel of je er gewoon middenin lag.
Ach, als jonge vent zal ik toch wel in slaap zijn gevallen. Heel vroeg in de ochtend was het er niet minder op geworden, dus zeer onheilspellend.
Ik zou normaal op de gewone tijd naar de kerk aan de Vliet zou gaan, na onderweg mijn meisje te hebben opgepikt.
Maar eerst moest ik nog de hele Zuidhoek door. Ik durfde en kon maar heel langzaam over het midden van die ongeveer een kilometer lange straat vooruitkomen.
Op de hoeken was het helemaal douwen en hangen. Merkwaardig genoeg regende het niet.
Na veel steunen en zuchten kwam ik op de Rietdijk aan. Onder weg moest ik soms snel uitwijken voor neerkomende dakpannen en andere dingen als een spionnetje.

Op de Rietdijk was ik niet meer alleen... Nee er waren ramptoeristen uit het lager liggende deel van Charlois.
Nu schuifelde ik verder door naar het westen, voorbij het Spui en een braak-liggende strook en zo voorbij de Grondherenstraat.
Nu kwam ik bij tegen de storm in hangende kijkers. Ze stonden voor de rails van de spoorlijn naar de Shell.
Precies aan de andere kant daarvan stond het water. Dat was natuurlijk angstig en spannend.
Als dat water nog maar een paar centimeter zou stijgen kon heel oud Charlois onderlopen.
Maar daar woonde familie en mijn meisje. Toen ik dat goed tot me had laten doordringen holde ik de Charloisekerksingel af naar de Clemensstraat. Daar moest ik zijn.
Nou, daar was ook wel al een beetje paniek. Ach van de kerkgang kwam niet veel meer.

Een buurman had door de radio (die nog geen algemeen bezit was) gehoord dat alle militairen naar hun legerplaatsen moesten vertrekken.
De treinen waren vrij. Ja, dat was weer wat. Maar als vrijwilliger was ik natuurlijk direct verplicht om mijn spullen te gaan halen en gewoon te gehoorzamen.
In de trein kwamen meer berichten los en iedereen was bezorgd, want op de eilanden en in Zeeland moest het echt beroerd zijn.
Niemand kwam daar natuurlijk nog vandaan op die tijd, maar er waren soms al families die thuis al telefoon hadden en zo kwamen wij dan aan de angstwekkende berichten.
In Deelen aangekomen werd ons verteld dat we paraat zouden zijn om in het uiterste geval naar getroffen gebieden te worden gebracht.
De opleidingen konden eigenlijk niet worden onderbroken.. Maar nood zou de wet breken.
Nu het was een ongekende watersnood over Nederland, waar we ook vandaag nog wel eens wat over horen.

Nou, wij hebben wel zes weken vastgezeten, zonder ook maar ergens te zijn ingezet. Wij werden ook verder wel beziggehouden.
Geld nog moeite werd er gespaard bv. We kregen een lezing van Alfred van Sprang, de toen bekende oorlogscorrespondent.
Hij bracht een boeiend verslag van zijn belevenissen in Egypte.
Het hotel had achter hem in brand gestaan terwijl hij de opstand op de straat beneden hem in de microfoon uitschreeuwde...
Nou, ik kan nu daarvan verslag doen dat wij als jochies van Rond de twintig jaar helemaal niet geroerd waren, we gingen echt, half slapend, naar onze barakken terug.

Jaren later begreep ik toch de knapheid van de bouwers en landmeters.
Een collega woonde op Delfshaven en die vertelde dat daar toen het water was gestegen tot aan de spoorrails had gestaan.
Ik had al geleerd dat water waterpas is, even de rivieren daarbuiten gelaten.

Jan P. Roozeboom

De avond van de watersnoodramp was het hondenweer....ik kon niet in slaap komen, mijn leeftijd was toen 8 jaar.
Wij woonden aan de Maaskade 115 naast het kantoor van Frans Zwartouw ik keek naar buiten en zag dat de sleepboot die afgemeerd lag was gezonken er stak alleen nog een stuk pijp boven het water uit dat was zo'n triest gezicht.
Ik maakte mijn ouders wakker en mijn vader ging naar beneden toe en zag dat de onderste trap van 8 treden helemaal onder water was dus konden we niet naar buiten toe.
Mijn vader kon niet gaan werken dus toen het water gezakt was moesten heel veel mensen geholpen worden.
De directeur van het Havenkantoor kwam aan mij vragen of ik wilde helpen, wat ik ook gedaan heb en ben dagen bezig geweest met papieren op te hangen om te drogen.
Later mocht ik zoveel als ik wilde op kantoor komen en de typmachine gebruiken dus kon ik als 8 jarige al aardig typen.

M.vr.Gr. Ellen Berghout

Ton

Het enigste wat ik mij kan herinneren is dat ik tot de bleekneusjes hoorde.
Ben van 05-08-1945 dus na de oorlog en was toen 7 jaar met de watersnood.
En was toen naar de kolonie gestuurd in Voorden bij Zutphen.
Heb daar niet zo’n leuke tijd mee gemaakt en weet er ook niet veel meer van.

Groetjes, Ton
Oud-Rotterdammer nu Veghel

Robert Ockenburg

Al ben ik dan reeds 60+ ik kan mij dit gebeuren herinneren als de dag van gisteren.
Ik woonde destijds aan de Westzeedijk op de hoek van het Koningin Emmaplein en sliep in een kamertje grenzend aan de tuin in het souterrain, dwz. +-3 meter onder straatniveau.
In de bewuste vloednacht werd ik wakker, (oorzaak tot op heden niet verklaart-beschermengel?)
merkte dat het nachtlampje niet meer brandde en liep naar de tuindeur en zag de maan weerspiegelen in een ondergelopen tuin............
Snel mijn moeder gewekt, die in de aangrenzende kamer sliep, maar voordat zij geloofde / besefte wat er aan de hand was, hoorden wij een geraas uit de gang komen en ging moeders op onderzoek uit en wat bleek, door de buiten zijn oevers getreden Maas was er een enorme tegendruk op het rioleringsstelsel ontstaan en spoot er een ware fontein van rioolwater uit de wc pot!
Binnen twee uur stond het hele souterrain ruim een meter onder water, wij hadden amper tijd en gelegenheid om kostbare spullen veilig te stellen, er was immers geen licht meer!
We hebben ruim twee weken moeten "kamperen" op de eerste etage, in de kou, aangezien onze keuken en ook de kelder waar de CV kachel zich bevond onder water stond.
Ik vond het toen maar wat spannend toen de brandweer onze kelderverdieping kwam leegpompen, waarna de hele familie zich kon gaan bezig houden met het opruimen van de achtergelaten troep, rioolslib met inhoud..........
Robert Ockenburg

A. van Es

Zeker heb ik hier herinnering aan, want 31.1.1953 nu 55 jaar geleden, zijn wij verloofd Stientje v d Bijl en Aad v Es en zaten wij ‘s avonds met een huis vol mensen, en toen woonde ik op de Pr.Hendrikkade.
Tegenover de Oranjeboomstraat dus je begrijpt wel wat er toen gebeurde op een bepaald moment komt mijn vader de kamer binnen en roept als jullie met droge voeten thuis wil komen moeten jullie nu vertrekken want het water staat al bijna voor de deur en inderdaad liep ons huis toen leeg.
Wij konden nog net een taxi op de stoep pal voor de deur krijgen en zijn zo vertrokken.
Als er nog mensen zijn die dit weten, dan graag langs deze weg een reaktie.
Al vast bedankt.

Groetjes A. van Es

Geachte Lezers,

Als er een herinnering op komt in onze gedachten over de ramp van 1953, dan denken wij altijd, hoe is het mogelijk dat we er nog levend vanaf zijn gekomen.
De beelden die we zelf hebben gezien en de foto’s doen ons steeds weer huiveren over die tijd.
Maar als er weer storm op til is dan begint die gedachte ook steeds weer opnieuw in ons te werken alsof het gisteren was dat het gebeurde, hopende dat de bui over zal gaan.
Zelf kom ik uit Ooltgensplaat van het eiland Goeree en Overflakkee, en was nog geen 8 jaar oud toen de ramp over het eiland kwam.
In het dorp ging men iedereen waarschuwen en de gevolgen zijn merkbaar geweest, want er waren helaas toch nog 2 slachtoffers te betreuren.
Een persoon wegens het ophalen van een tractor en de andere persoon wegens een hartaandoening, voor zover ik goed ben voorgelicht.
Als kind besef je niet eigenlijk goed wat er staat te gebeuren en wat daar de uitwerking van kan worden.
Wij werden rond 6 uur  wakker gemaakt door familie en gingen naar de molendijk naar een tante, en daar op de zolder, het was bijna vol met familie en overige bekenden en dat in een klein huisje.
En toen kwam het water, en ook de spanning steeg, want niemand wist of het huisje bestand zou zijn tegen de golven, want het  ging echt heel snel.
En koud was het ook.
Een gescande foto van Ooltgensplaat is hier te zien, deze is van het archief van ANP. (jammer dat de resolutie slecht is)
Later toen er stilstand van water was moesten we naar de haven en gingen met een binnenvaartschip naar Rotterdam en werden opgevangen in de grote Ahoyhallen.
Daar kan ik me dus niks meer van herinneren, maar er moeten nog wel ergens foto’s zijn in Rotterdam van de oude ahoyhallen bij de s’Gravendijkwal in de buurt, alleen men laat ze om de een of andere reden niet zien.
Zelfs niet in het museum is er iets van te vinden.
Daar verbaas ik me over, dat er een museum is in Zeeland, in Ouwerkerk, waar de caissons gelegen zijn om de dijken te dichten, dat ze daar geen foto hebben van de oude ahoyhallen van 1953.
Velen met mij zouden het mooi vinden nog eens een glimp te mogen opvangen van de binnenzijde van dat oude gebouw zowel zwart als in kleur.
Het houd me dus al jaren bezig wat er nu zo geheimzinnig is om die foto’s niet te kunnen vinden van een wereldbekende gebeurtenis waar ook Rotterdam bij betrokken was.
Dan weten we eindelijk hoe dat er daar ook weer uitzag.
Herinneringen aan de watersnoodramp van 1953 zullen blijven zolang er nog iemand is die dat heeft meegemaakt.
Niet vreemd dat we er blijvende angst voor hebben als het water weer gaat stijgen en er storm komt.

Groeten van C. Beijer

rob venlet - role@chello.nl

Ik zal deze watersnood nooit vergeten. Niet dat ons gezin gevaar liep . Wij woonden op de Strevelsweg 3 hoog dus het water kwam echt niet in ons huis. Wel stond de Strevelsweg onderwater niet veel maar toch. Ik was toen bij de Welpen en onze hopman dacht dat kinderen van 10/13 jaar goed van pas zouden kunnen komen. Dus wij er op af. Voor als dat dorpje bij de brug over het spoor had het moeilijk.
Twee van ons kregen een nat pak doordat zij uitgeleden . Ik betwijf nog steeds of de hopman het wel allemaal goed heeft gezien.

Later hoorden wij van de omvang van de ramp. Gewoon vreselijk.

M.de Jonge - jongede.m@12move.nl

Ten tijde van de watersnoodramp was ik nog geen twee jaar getrouwd en woonde met mijn vrouw in bij mijn ouders op een zolderkamer in de Oostendamstraat.
Die bewuste morgen luisterden wij regelmatig naar de nieuwberichten op de radio,maar hadden uit voorzorg al wat meubilair van beneden naar de zolder verhuisd.Grote meubelstukken hadden wij zoveel mogelijk op blokken gezet en terwijl we daar nog steeds mee bezig waren kabbelde het water al in de straat. Het duurde niet lang of het water kwam door de naden van de vloerdelen en dat gaf een enorme troep, want in de kelder onder het huis lagen al jaren de eierkolen opgeslagen en al die kolenstof kwam door de vloernaden naar boven.
Toen het water was gezakt hebben wij heel wat werk gehad om de troep weer op te ruimen.

Henk

Hoi - Ook ik heb nog herrineringen aan de watersnood ik zelf was net vijf jaar wij woonde toen die tijd in de egelantierstraat wij moesten toen het water kwam naar de bovenburen want wij hadden een beneden woning die buren heten Fam.Bredius

26-05-2006 - Henk Sigtermans, Cape Coral, Fla, U S A - hsigtermans@gmail.com

Op 30 Januari, 1953 voerde het m.s. NOORDAM - Holland Amerika Line, het Engelse Kanaal op vanuit New York terwijl ik aan boord was en tegen de avonduren werd de dek bemanning  op gedragen om alle patrijspoorten op te sluiten omreden dat een noordwestelijke storm over Engeland de Noordzee zou bereiken gedurende de nacht.Zoals bekent heeft deze storm heel veel slachtoffers en schade opgeleverd. De Noordam kwam ongedeerd de volgende morgen aan bij de Waterweg ,helaas was er geen spoor van dijken te zien alles was totaal onder water en het was alsof we een meer in vaarde, hoe we uiteindelijk de waterweg zijn opgevaren naar de H.A.L. kade is me altijd een raadsel gebleven maar het zal wel degelijk aan de radar techniek gelegen zijn geweest!
Daar ik in Dordrecht woonde heeft het voor mij een lange tijd geduurd eer ikzelf veilig thuis aankwam!  
Mvr.Gr. Henk Sigtermans, Cape Coral, Fla, U S A

oma an - a.eck10@chello.nl

Ik kan mij niks herinneren van de watersnood want ik ben van 1949 maar wat ik weet is van verhalen van een vriend van mij die woonde in de laantje's achter de Beijerlandselaan en het moet ook daar hel erg geweest zijn. Hij zelf was toen 10 jaar oud en heb met zijn pa en opa mensen uit de huizen gered.

Jaap Baghus - jaapbaghus@planet.nl

Ik kan mij de watersnoodramp herinneren omdat wij bij mijn vader op de fiets van de Ridderspoorstraat 22 naar een bovenwoning werden gebracht
van een tante van mij.en mijn zusje ook nog haar bovenbeen openhaalde op de ijzeren voetensteun van het kinderfietsje.

Henny Lubbers van Ravestein - Johanna.Hendrika@box.nl - herinnering

Even dacht ik na het lezen van het verhaal van mevrouw Verhoeven Witkamp, dat het om mijn grootouders ging die zij uit het benedenhuis gehaald hebben. Maar ik las dat zij op nummer 152 woonden.
Mijn grootouders, de fam. van Ravestein woonde op nummer 96. Zij lagen die nacht in de bedstee te slapen toen ze de treinen hoorden loeien. Er is wat aan de hand, zei oma tegen opa. Ze stapten uit bed en stonden gelijk tot hun knieën in het water. Ze liepen om hulp roepend naar de voordeur, waar inmiddels ook de bovenburen stonden om hun te redden.
Toen opa de voordeur opende stroomde het water naar binnen en stonden ze gelijk tot hun middel in het water. Ze konden zich gelukkig aan de deurposten vastgrijpen. Ook het kelderluik kwam naar boven en ging drijven. Gelukkig lag daar een kokosmat mat overheen, vast met koperen roeden, waardoor opa niet in de kelderruimte getrokken werd. (iets wat wel gebeurd is met die mevrouw die verdronken is.)
Ook mijn grootouders werden door hun bovenburen gered en van droge kleren voorzien. De volgende dag zakte het water al snel. Het huis was één grote blubberboel. Wij hebben gemeten dat er 87 cm. water heeft gestaan. Mijn grootouders zijn toen mee naar ons huis in oud Mathernesse gegaan.
Ze hebben allebei longontsteking gekregen, maar konden gelukkig een tijd later weer naar hun mooie huisje in de Rosestraat terug.
Henny Lubbers van Ravestein

Oma Verhoeven-Witkamp - omaweb@hetnet.nl - herinnering:

Ook ik heb de Watersnood in 1953 mee gemaakt. Ik woonde met mijn jonge gezin in de Rosestraat, het waren voor en achter woningen. Ik was 31 Januari jarig geweest, en hebben toen die avond nog Familie naar de Tram gebracht, want die moesten nog naar Alblasserdam. Thuis gekomen zijn we gelijk naar bed gegaan. Midden in de nacht word ik wakker door gehuil van de Oude Buurtjes beneden, ik trek aan het koordje boven mijn bed om het licht aan te doen, en dat deed het niet, ik loop naar het raam, en zie daar een klare wilde zee, ik heb mijn Man uit bed geroepen, joh die Oudjes beneden verdrinken, hij zich gauw aan gekleed en naar beneden gegaan, maar het water stond al aan de vierde tree, en aan het eind van de gang dreef het luik van de Waterleiding, daar is zoals ik later hoorde een Mevrouw verdronken, ik kende die vrouw want ze liet altijd haar hondje uit Toen heeft mijn Man met gevaar voor eigen leven, want er stond zo'n storm op die deuren, die Oudjes naar boven gehaald, we hebben ze van droge kleding voorzien, de Oudjes bij mij achter hebben toen voor hun benedenbuurtjes gezorgd, en ik voor die Oudjes bij mij beneden. voor wie dit leest wij woonden op nummer 152 kun je begrijpen Hennie dat je zo iets nooit vergeet.en de andere dag, toen het water gezakt was, lagen alle kleden en meubels buiten te drogen. Groetjes van Oma Verhoeven.

Nico v/d Does

Ja ik kan het ook herinnere. Mijn schoonzus had familie in Tonge die daar verdronken.
Ik was toen al in Amerika, namelijks in Jacksonville, Florida als een jonge marinier. Die ramp was wel bekend hier in Amerika want ze hebbe een hoop geld gecollecteerd van de US Marines om met die nood te helpe. Mijn moeder had in latere jaren het boek "De Ramp" met een hoop prachtige fotos van die ellende.
Bedankt voor een mooi website.
Nico van der Does uit Lake Winnebago, Missouri, USA