Kolenboer in Rotterdam .... weet u nog ........

Uw Herinneringen Index

Wie herinnert zich nog de Kolenboer met die baal op z'n schouder die de kolen bij ons thuis bezorgde.....?
 Heeft u bepaalde herinneringen aan dit stukje Geschiedenis.....?
 Wij horen het graag!
 .Klik "hier" en stuurt u ons uw herinneringen voor plaatsing in deze rubriek!

Ik kan het mij nog heel goed herinneren dat de kolenboer met een flinke baal op z’n rug de kolen kwam bezorgen.
Doordat mijn moeder werkte als casiere bij bioscoop Colosseum en mijn vader bij A. de Hoop aan de Sluisjesdijk vonden mijn ouders het handiger om een gaskachel aan te schaffen in plaats van een kolenkachel.
Dat was zo’n kachel met een stuk of twintig van die kwetsbare pijpjes waar de vlammen zo lekker in gloeiden.
Maar doordat mijn ouders beiden werkten was ik meestal bij mijn oma en opa op de Dordtselaan en die hadden natuurlijk een kolenkachel.
Als daar de kolen werden bezorgd dan moesten de bezorgers met die baal op hun nek eerst een stenen trap op – daarna een lange gang door naar het balkon – op het balkon stond weer een trapje klaar om met die baal op hun nek weer via het trapje naar het “plat” te gaan en op het plat stond 5 meter verder de kolenkist waar het gestort kon worden. Dus dat was een aardige tippel met een baal kolen op je nek, maar deze mensen hoorde je beslist niet klagen. Later nam m’n oma maar zakjes kolen die konden dan in een diepe kast op de gang worden opgestapeld.
Waar is de tijd gebleven?

M.vr.Gr. Hennie
 
ja was een tijd he....
met z'n kolenkachel....had je de kamer een grote beurt gegeven even de kachel op poken en dan gaf die een plof kon je gelijk weer beginnen.....
Wat was ik blij met m'n gaskachel inplaats van kranten op de trap en je kon gelijk gaan witten als de kolenboer geweest was maarrrr.....
was wel een hele fijne tijd.
grtjessss all willy
 
Rob Ven:

Ik herinner mij de kolenboer heel goed. Bij mijn weten water er 3. Lodder / Kieboom en Jole Bij Jole werkte een man de heer Kwaak.
Hij bracht bij ons altijd 25 mud kolen en wat hieronder ook staat 3 hoog te trap op.
Wij woonden toen aan de Strevelsweg. Inderdaad op straat werden de lege zakken neergelegd zodat er geen vergissingen gemaakt konden worden.
Ik denk dat als wij nu over slijtende beroepen praten dit er zeker één zou zijn.
 
Ik ben Gerda Rijsdijk,

Ik herinnering de kolenboer ja want dat was Kieboom en inderdaad die kwam altijd bij ons thuis met een zak op zijn hoofd en dan stortte hij de kolen in de kelder. Die kelder zat bij ons in de keuken, ja en als de kolen dan waren gestort dan moest ik ook wel eens de kolen in de kolenkit scheppen en dan was ik als de dood want.... in die kelder waren ook ratten, die had je vroeger veel en of dat je nou jankte of tegen stribbelde maakte niks uit je moest gewoon maar wel een gezellige tijd.
Ik woonde vroeger in de Oostendamstraat leuke beneden huisjes ik ga er nog wel eens kijken ik ben toen met mijn zus geweest en hebben even op het stoepje gezeten voor het huis en dat voelde wel even leker helaas het is verleden tijd leuk dat ik weer eens een stukje kon schijven.
groetjes gerda rijsdijk
 
Ook ik ben nog uit de tijd dat bijna iedereen een kolenkachel had. Ik herinner me nog goed dat ik elke ochtend vroeg wakker werd als mijn vader de kachel opporde en het lekker warm was tegen de tijd dat ik uit bed kwam.
Mijn moeder kon echter niet al te goed omgaan met een kolenkachel en hij ging dan ook geregeld uit. Zodra er oliekachels in de handel kwamen hadden wij dus een oliekachel.
Maar ook dat ging niet al te best: voordat die kon worden aangestoken moest er eerst een beetje olie inlopen. Omdat mijn moeder dan vaak intussen weer wat anders ging doen, ging er soms wel eens wat teveel olie in. Een goede raad was dan om er wat WC-papier in te doen, dat absorbeerde de olie wel. Keukenpapier was er nog niet. Ik weet nog dat er op een keer aardig wat was ingelopen en mijn moeder dacht handig te zijn: ze zette er een hele WC-rol in, met als gevolg dat de hele bups overliep. De oliekachel werd dan ook vervangen door een gaskachel zodra die op de markt kwamen. Voor zover ik me kan herinneren is daar nooit iets fout bij gegaan.
Mijn oma heeft nog héél lang kolen gebruikt. Omdat mijn opa bij de SHV had gewerkt, werd een deel van het pensioen uitbetaald in kolen. Zonde natuurlijk om daar vanaf te zien. Tenslotte kwam men van de pensioenvereniging vragen of ze misschien alstublieft in plaats van kolen een extra geldbedrag zou willen ontvangen bij haar pensioenuitkering, er waren nog maar een paar mensen in heel Rotterdam die kolen kregen. Iedereen blij natuurlijk, zeker mijn moeder, want die ging regelmatig oma een beetje helpen in de huishouding.

met groetjes, Andrea
   
Mijn eerste herinneringen als klein jochie aan de Schiedamseweg was de kolenboer die iedere herfst een lading kolen kwam bezorgen in de kelder van onze flat.
Met jutte zakken werden de kolen de trap afgezeuld en in een kolenbak gestort.
In de winter mog ik mijn moeder 's ochtends vroeg helpen de kolenkachel schoon te maken en de as eruit te halen.
Dan had mijn vader de vorige avond de kolen naar de vierde verdieping gesjouwd en kon mijn moeder de kachel aanmaken.

Hans Nieuwland
 

Mijn naam is Hans Molenaar en de zoon van een kolenboer.
Ben zelf van 1951 en ging als klein jochie met Pa mee op de Chevrolet en was zo trots als een pauw.
De wagons met kolen kwamen aan in Halfweg en werden in de beginjaren nog in zakken geschept.
Later met schotten op de laadbak en de transportband en dan maar scheppen.
Daarna kwamen de onderlossers met een schuif, joh wat een luxe was dat.
Eierkolen werden vaak in de nacht gelost i.v.m. het branden in je gezicht en met een strenge winter kwamen nog extra kolen met grote Duitse vrachtwagens.
Weet nog dat de eerste transportbanden werden gekocht en de eerste Chevrolet met een kiepbak (met een handpomp) en later een die op de pto ging en werd voor de deur getest.
Ook het eerste liftje om de zakken kolen op de wagen te zetten, dit kwam omdat er een werknemer was die wat kort van stuk was.
In Haarlem Noord werden de flats genomen met 2 zakken op de nek, goh wat was die vent sterk en nooit mopperen.
Naast de kolen hadden we ook spoorbiels en rijplaten en bij een strenge winter werd de Daf ook ingezet en dat was een mooi gezicht met die lange laadbak vol kolen.
Inderdaad met de komst van het gas was het over en volgens pa en ooms was de handel zeer winstgevend.
Alle energie ging naar de spoorbiels en of en zo moest zijn ze werden populair voor in de tuin en dat liep weer als een trein.
Heb de zaak in 1985 overgenomen en nog wat mooie jaren met de spoorbiels gehad maar nu is onze hoofdartikel rijplaten en azobé schotten verhuur.

(Pa staat naast de auto)

Vr gr Hans Molenaar
 
Hier zien we het opladen van kolen op de vrachtauto aan de 2e Rosestraat.
Kieboom aan de 2e Rosestraat.
Piet Koorneef stuurde mij deze correctie: Het is geen Kieboom dit moet zijn: P.G.Lodder (Piet Gerrit}. Later werd deze kolenhandel van P.G Lodder Oranje Nassau genoemd.
Deze Lodder had een broer Gerrit Piet Lodder. Deze Lodder had een drukkerij in de Daliastraat vlakbij de Hillevliet.
Er kwam nog heel wat voor kijken voordat de kolen bij de mensen in de kolenkist kon worden gestort,
want deze zakken moesten natuurlijk hier eerst nog even gevuld worden.
Heeft u nog herinneringen aan de Kolenboer? Schroom niet en vertel ons uw herinneringen!
Aangeboden door J.W.Goedhart

Geachte redactie,

Ik wil graag reageren over het beroep de kolenboer.

Ik ben de trotse dochter van een vader die het zware beroep van kolenboer had. Wat moesten die mannen vroeger buffelen. Een mud kolen op je nek en dan drie of vier verdiepingen omhoog. Mijn vader heeft jaren gewerkt bij de Rotterdamse Kolen Centrale eerst als havenarbeider in de Waalhaven. En later voor dezelfde firma als kolenboer in Delfshaven. Allebei die beroepen waren heel erg zwaar maar er kwam nooit een klacht over zijn lippen. Dat werk in de haven was ook nog vol continu dus als het heel erg druk was bleven ze door staan want de boten moesten worden gelost. En dat ging heel anders als tegenwoordig. Maar het beroep van kolensjouwer was ook heel erg zwaar. Al waren er gladde wegen en sneeuw er moest worden gewerkt om te zorgen dat de schoorstenen bij de klanten bleven roken. Maar hij was altijd vol verhalen als hij weer bij klanten was geweest die het waardeerden was ze deden. Ze kregen dan een lekker kopje koffie en soms een fooitje en dan was hij de koning te rijk want dat betekende toch weer wat extra inkomsten vooral in die tijd. Maar dat bakkie troost en een fooitje kregen ze meestal bij de klanten die het zelf niet zo breed hadden. Maar als ze naar klanten moesten in de betere wijken werden ze niet altijd zo behandeld. Want ze moesten ook in de zomer kolen afleveren en dan was het soms heel erg heet en dan met een zak kolen op je nek was het zeker afzien maar er kon dan nog geen glas water van af en een fooitje al helemaal niet. Ze werden van te voren gewaarschuwd dat de trap niet zwart mocht worden en daar keken ze heus wel voor uit maar het spreekwoord (zo je doet zo je ontmoet) was bij die klanten niet van toepassing. Later konden de klanten ook kiezen voor kolen in een papieren zak. Daar namen de sjouwers dan ongeveer vier of vijf zakken van op hun schouders en dat was ook nog een hele zware klus. En wat was mijn vader zwart als hij thuis kwam. Hij ging altijd gelijk door naar de zolder om daar op de overloop zich lekker op te frissen. Zijn ogen maakte hij altijd eerst schoon met wat boter want anders was het zwart van de kolen er niet af te krijgen. Als ik er aan denk ruik ik nog de geur van scheerzeep en brillantine want als hij klaar was kwam onder die zwarte laag mijn vader weer te voorschijn. Maar ook niet te vergeten de huisvrouwen van toen. Want de kleding van mijn vader waste mijn moeder op de hand met een wasborstel wat ook een hele zware klus was want niet alleen mijn vader was zwart ook zijn kleding werd zwart. Dus ook voor deze vrouwen alle respect. Mijn vader is helaas niet oud mogen worden maar mede daar door begrijp ik dat het een heel zwaar beroep is geweest. Ik heb altijd heel veel bewondering gehad voor het beroep van deze mensen. Dus voor alle kolenboeren en havenarbeiders van toen petje af.

Met vriendelijke groet, Corrie Gorissen
    

Hier een berichtje van een zoon van een kolenboer.

Mijn vader was kolenboer bij Sintmaartensdijk en was chauffeur op eerst een mooie Chevrolet en daarna op een bedford.
Op de foto zie je mijn vader en mijn neef zij werkte toendertijd samen.
Evenals de Fam Spruit woonde wij ook in de pompstraat op Charlois, en zijn later naar Tuindorp Vreeuwijk verhuist.
Ik ging in de vakanties regelmatig met mijn vader mee, om zomaar mee te rijden door Rotterdam.
Later kon ik helpen toen inderdaad de mud kolen verpakt werd in zakjes, deze mocht ik dan stapelen, vier op elkaar en de vijfde in de hand geven die dan ook op de stapel gingen.
Zomers was het vaak niet zo druk, en gingen ze regelmatig naar de koffie en noten branderijen en naar scheepswerven.
In de herfst begon het gedonder, dan werd het kouder en wilde iedereen tegelijk kolen, ik weet dat mijn vader dan lange dagen maakte.
Mijn vader was in die tijd dan ook meer zwart dan blank.
Het was echt hard werken, en in de oude volksbuurten moesten ze inderdaad wel drie verdiepingen omhoog om de kolen in het kolen hok af te leveren.
De vooruitgang stond voor de deur en de kolen werd vervangen door gas, zodat mijn vader uiteindelijk ook zonder werk kwam te zitten iets wat hem zwaar viel.
De baas van Sintmaartensdijk, heeft mijn vader direct aan ander werk geholpen echter enkele jaren later werd mijn vader ziek en is veel te jong overleden.
Maar ik zeg met trots, ik ben de zoon van een kolenboer.
groet J.W.Goedhart
    

Ria van der Ster......

Ik wil even reageren op je verhaal over de kolenboer...want die kwam bij ons natuurlijk ook over de vloer...alleen...bij ons moest ie, behalve die stenen trap, ook nog eens een binnentrap op.....

Daarna had ie het wat gemakkelijker dan bij jouw opa en oma, want de keuken lag direct naast de trap en daar zat de deur naar het balkon....met de zogenaamde ''kolenkast'' een aparte, afgesloten  kast met een soort van dicht hek ervoor,ik schat een anderhalve  meter hoog... waar de kolen in gestort werden.....hoeveel zou het geweest zijn....één mud....twee mud.....ik heb geen idee meer eigenlijk...

Ik weet nog wel dat het een ''heel gedoe'' was, want die kolensjouwers waren natuurlijk niet van de schoonsten, dus als zij geweest waren, moest de hele trap gesopt en de loper gestofzuigd worden....

Ik herinner mij ook nog een bitterkoude winter...ik denk in 1959 of 1960...en wat er nou precies aan de hand was weet ik niet meer, maar de kolenboer KWAM NIET!!!

Staking of iets anders...die winter staat in mijn geheugen gegrift want we moesten de kolen gaan halen....

Mijn broertje, destijds zal hij een jaar of drie, vier geweest zijn, zat op de slee die door mijn moeder en mij werd getrokken....grotendeels over de kale trottoirtegels, want ondanks de kou lag er niet veel sneeuw....

Bij de Rosestraat, naar ik nu denk bij Kieboom en best wel een eind lopen vanaf de Dordtselaan,
  stond een grote loods met enorme bergen kolen, die je, als je na lang wachten aan de beurt was, zelf moest scheppen in een jutezak...(vraag me niet waar die vandaan kwam)....waarna ze werden gewogen en je kon betalen....
Daarna de zak kolen op de slee , broertje moest nu ook lopen.... en terug naar de Dordtselaan....
alwaar we huilend van de kou de zak nog naar boven moesten zien te krijgen....
Eerst de stenen trap, daarna de binnentrap...door de keuken het balkon op...de kast in....

Voor een vrouw en een meisje van elf, twaalf....toch nog een hele klus...
Gelukkig was er daarna, bij een hoog opgestookte kachel....thee met een Maria kaakje....wàt een weelde.....

Groeten, Ria van der Ster

  

Spuitje Kees.......

Toen wij in de Pompstraat woonde met twee gezinnen op een trap..Op de eerste verdieping woonde wij en boven Fam.'t Hart...
De woningen waren voor twee keer tussen en achter met daar ook een klein keukentje.. In de achterkamer waren 3 inbouwkasten... Verder was er natuurlijk een grote gemeenschappelijke zolder..
Zo dat even wat de indeling woning betreft...uitleg is toch niet nodig hé ??? Voor OUD-Rotterdammers.

De Kolenboer, ik meen dat het Groenedijk was uit de zuidhoek,   Die mensen moesten met die balen helemaal naar zolder alwaar mijn vader een hok had gemaakt. Dus die Kolenmannen moesten 3 trappen op van 25 trede om daar hun zak te legen...Ja kolenzak hoor.  En daarna legde zij de lege baal buiten voor de deur om zo bij te houden hoeveel er gestort was..En dat waren elke herft zo 25 balen......Voor de kolen kon bij de LIJN wekelijks gespaard worden om de kolen te betalen..En het spaargeld ging rechtstreeks naar Groenedijk..Ja ja toen hadden we nog WEEKLOON...
Na dat wij verhuisd waren naar de Carnissebuurt kregen de kolenmannen het makkelijk bij ons..
Wij hadden daar een eengezinswoning met eigen voordeur.....In de gang had mijn vader twee luiken gemaakt..Ëén vlak achter de deur en één midden in de gang..De kolenmannen begonnen eerst vlakachter de voordeur in de kelder te storten en daarna midden in de gang... En het ritueel begon van vorafaan met de lege zakken vor de buitendeur...

Ja ja toen was het sjappelen en keihardwerken voor een paar térringcenten.
Maaaar klagen deed men niet en pijn in de rug had men niet... Nu vandaag de dag hoor je de jeugd niets dan klagen als ze een dag gewerkt hebben.... Maar in het weekend mankeren ze niks.
En als ze gaan solliciteren hebben ze alleen maar eissen.. Heb u een auto en een laptop o krijg ik ook een telefoon.... Hoe laat beginnen  ???
6 uuur   oeiiiiiiii   dat vind ik wel vroeg... Kan het niet wat later... zo om 10 uuur....

Zo nu even koffie leuteren want ik heb een droge strot gekregen....

Luitjes strakjes lekker die CV aan.... Tenminste als er GAS is...Want de bellen raken op..

Groetjes van Spuitje uit Drenthe
Rotterdam toen en nu