Oorlogsbeelden index

De mariniers........

Wij citeren hier een tekst die de Rotterdamse schrijver-journalist D. Hans in 1941 publiceerde:

Het Korps Mariniers, dat was een stuk Rotterdam, saamgegroeid met onze stad, waar we trotsch op waren, en van jongsaf kenden we al hun faam. Is het wonder dat de harten van tallooze Rotterdamsche meisjes van rikketik gingen op maat en melodie van de tamboers en pijpers? Ja, die tamboers en pijpers. Die mochten er zijn. Zij strooiden hun klanken door de Rotterdamsche straten; als sneeuwvlokken van muziek dwarrelden de tonen, zoo licht en zoo schallend en zoo zuiver, en altijd even melodieus. Heel in de verte hoorde je het al en dan wist je: daar komen de mariniers, en je begon je voeten al in de maat te bewegen vòòr je ze zag.

Aan de Oostpoort hadden ze hun kazerne, daar heb ik menigmaal staan kijken naar het aflossen van de wacht, en op het Schuttersveld oefenden ze. Zooals die toffe kerels marcheerden, zooals ze hun voeten neerplantten, zooals ze het rhythme van hun loopen in uiterste strakheid volhielden zonder dat er het minste aan mankeerde.

Nu ik hier zoo over de mariniers schrijf, nu doe ik dit met een gevoel van diepen weemoed. Want 1940 is gekomen. Mei 1940. En zooals ze in vroeger tijden, reeds heel lang geleden, in zee-oorlogen als leeuwen vochten voor 't vaderland, zoo hebben ze het in die smartelijke Meimaand gedaan aan de Maasbrug, en in de binnenstad: de grote traditie van hun korps hebben ze met eere en in ongeschonden trouw gehandhaafd.

Mannen-broeders, dappere zeesoldaten, gevallen op den eigen vaderlandschen bodem, dank! En rust zacht! Ge zult niet vruchteloos uw leven hebben geofferd! Wij vergeten u niet!

O! ik weet het wel, zij zijn lang niet de eenigen, die toen met verbeten trouw hebben standgehouden voor het vaderland en voor de vlag, ze hebben overal dapper gevochten, die jongemannen aan wie de bewaking van ons grondgebied was toevertrouwd. Maar ik heb het hier in het bijzonder over Rotterdam, en in deze stad hebben de mariniers heldhaftig hun plicht gedaan en velen van hen gaven er hun leven. Zoo hebben ze getoond meer te kunnen dan kranig marcheren door de straten hunner stad, zoo hebben ze een schooner bewondering mogen oogsten dan hun vroeger ten deel viel, zoo stonden ze als helden bij de Maas en haar bruggen, en daarom scharen wij ons in gedachten eerbiedig om hun graven.