50 jaar Algemene Vakschool!

En wat kan ik daar nu nog over zeggen?

Zo veel en toch, nu ik bijna 12 jaar geleden de school verlaten heb en die in het vo1ste vertrouwen aan mejuffrouw Geel overgaf, heb ik natuurlijk van veel dingen afstand genomen.

Natuurlijk - of liever gezegd ge1ukkig - heb ik nog altijd veel belangstelling voor het wel en wee van de school en van ieder die daarin werkt. Maar als ik de verhalen hoor en me realiseer hoeveel er veranderd is, dan denk ik wel eens: Zo zou ik het nooit willen en ook niet kunnen.

Toen ik van lerares directrice werd, vond ik het al zo erg dat ik zoveel minder contact met de kinderen had: géén eigen klassen, géén lessen. En toch: ik had nog zoveel met hen te maken: iedere dag minstens één keer de school rond en veel lokalen in.

Soms zelf absenten ophalen en altijd alle rapporten uitdelen.

Altijd zelf het spreekuur, waardoor je zoveel leerde van wat zich thuis afspeelde en waardoor je de kinderen vaak van een zo heel andere kant ging zien.

En bovenal toch hield je wél het contact met de leraressen en later de leraren.

Nu is dit alles niet meer mogelijk, maar ik had ook geen "discussienota's", werkbesprekingen, schoolwerkplannen etc.

Of dat nu zoveel beter is? Ik weet het niet.

De leerlingen krijgen heel andere vakken, veel minder praktijklessen. Zij krijgen "gelijke kansen"!

Maar als ik nu de - soms roerende en haast altijd dankbare - briefkaarten en brieven lees, die mijn oud-leerlingen schrijven in verband met de reünie, dan denk ik: We hebben het vroeger toch niet voor niets gedaan en.... misschien nog niet zo slecht ook!

Moge het de le Algemene Vakschool nog vele jaren goed gaan!

A.T. Stüvel

A.T. Stüvel