50 jaar Algemene Vakschool!

En wat kan ik daar nu nog over zeggen?

Zo veel en toch, nu ik bijna 12 jaar geleden de school verlaten heb en die in het vo1ste vertrouwen aan mejuffrouw Geel overgaf, heb ik natuurlijk van veel dingen afstand genomen.

Natuurlijk - of liever gezegd ge1ukkig - heb ik nog altijd veel belangstelling voor het wel en wee van de school en van ieder die daarin werkt. Maar als ik de verhalen hoor en me realiseer hoeveel er veranderd is, dan denk ik wel eens: Zo zou ik het nooit willen en ook niet kunnen.

Toen ik van lerares directrice werd, vond ik het al zo erg dat ik zoveel minder contact met de kinderen had: géén eigen klassen, géén lessen. En toch: ik had nog zoveel met hen te maken: iedere dag minstens één keer de school rond en veel lokalen in.

Soms zelf absenten ophalen en altijd alle rapporten uitdelen.

Altijd zelf het spreekuur, waardoor je zoveel leerde van wat zich thuis afspeelde en waardoor je de kinderen vaak van een zo heel andere kant ging zien.

En bovenal toch hield je wél het contact met de leraressen en later de leraren.

Nu is dit alles niet meer mogelijk, maar ik had ook geen "discussienota's", werkbesprekingen, schoolwerkplannen etc.

Of dat nu zoveel beter is? Ik weet het niet.

De leerlingen krijgen heel andere vakken, veel minder praktijklessen. Zij krijgen "gelijke kansen"!

Maar als ik nu de - soms roerende en haast altijd dankbare - briefkaarten en brieven lees, die mijn oud-leerlingen schrijven in verband met de reünie, dan denk ik: We hebben het vroeger toch niet voor niets gedaan en.... misschien nog niet zo slecht ook!

Moge het de le Algemene Vakschool nog vele jaren goed gaan!

A.T. Stüvel

 

Repetitie van het zangkoor. (Sledevaart)

Omstreeks 1945 werd ik als adjunct-directrice aangesteld. Mijn werk in die functie had niet zoveel te betekenen. Ik heb zo'n idee dat er naar werk gezocht moest worden voor de middag die ik heel gezellig bij juffrouw Stüvel in het kantoor mocht doorbrengen. 't Was meestal administratief werk, dat mevrouw Buijten met de hulp van een typiste gemakkelijk aankon in die tijd. Tijdens de ziekteperiode van juffrouw Stüvel in 1953 kon ik een paar maal haar plaats in het spreekuur innemen.

In die tijd viel ook de watersnood. De school heeft ervan te lijden gehad. Na het droogvallen moest er grondig schoongemaakt worden.Voor andere scholen werden schoonmaakdiensten ingeschakeld, voor ons was dat niet nodig: de Vakschool kon het zelf wel. De meisjes van de hoogste klas zouden helpen, elke lerares kreeg enkele leerlingen toegewezen en gewapend met dweilen, emmers enz. togen ze aan het werk. Eerst werd de dikke laag slib verwijderd, daarna gingen we met water en dweilen aan de gang.

In een minimum van tijd waren de meisjes ontoonbaar en voor 't naar huis gaan moesten ze allemaal in bad. Een jonge lerares had zo enthousiast meegewerkt, dat ze niet van de meisjes te onderscheiden was, dus: ook in 't bad!

Vergeleken met onze school bij de opening in 1930 zijn de scholen aan het Putseplein en in IJsselmonde luxueus ingericht en beschikken de docenten over veel meer leermiddelen. Dat was in 1930 veel eenvoudiger. Als ik b.v. aan de kaarten in menskunde denk, zie ik ze zoals ze na de overstroming in 1953 te voorschijn kwamen. Door intensief gebruik waren de onderhoeken tot kwartcirkels afgesleten. Bovendien was duidelijk te zien hoe hoog het water gestaan had. Pas kort voor 1960 zijn er nieuwe voor in de plaats gekomen

J. Boekholt

Voor de nieuwe scholen hoop ik, dat er niet weer een tijd zal komen, waarin een zo grote zuinigheid betracht moet worden.

Daarbij wens ik de directie, de leraressen en leraren succes bij het werk, dat de eerste vijf leraressen in 1930 op een kleine school op het Putseplein begonnen.

J. Boekholt