Daar stond ik dan: 41 jaar geleden op de stoep van de Algemene Vakschool voor Meisjes.

M'n nieuwe schortje had ik thuis maar vast aangedaan. Altijd makkelijk. Bovendien verkreukte het dan niet zo in je tas. Je wilde netjes verschijnen.

Wat een gebouw! Wat veel leraressen ! Daar moest je wel even aan wennen,

Als ik nu aan die tijd terugdenk, moet ik, behalve het tikkeltje heimwee dat er eigenlijk best wel is, een beetje lachen. In de moderne tijd van nu lijken de dingen die we toen deden allemaal zo onwezenlijk.

Neem nou b.v. de naailessen. We begonnen met het naaien van een "kookpakje". Dat bestond uit een kookschort, kookmuts, kookmouwen, pannepallen aan een lange band en bovendien nog een zakje waar dat spul dan allemaal in kon.

En je moest het allemaal wel dragen hoor, tijdens de kooklessen.

Bij de Huishoudkundelessen moest je een blauw hoofddoekje op je hoofd.

Overal moest je naam op staan.En wij maar borduren. O, ettelijke namen heb ik geborduurd.

Gelukkig was "Stolk" niet zo lang.

Voor de gymlessen moesten we een zwart katoenen jurkje naaien met een witte katoenen ceintuur er omheen. Dat jurkje maakten we thuis stiekum dan een beetje korter dan eigenlijk was toegestaan.

Na de gym moesten we zachtjes door de gangen, langs het waslokaal, langs het strijklokaal, naar de douches. Dat was zalig, want niemand van ons was thuis in het rijke bezit van zo'n wasruimte.

E.H.B.O. Ja, dat kregen we ook. Van een "Zuster" die het altijd had over "een huishoudelijk schoon lapje". Prachtig!

De juffrouw van strijken was wel erg streng in onze ogen. Je kon het zo gek niet bekijken of zij zag wel ergens een "vals vouwtje". Maar, succes heeft ze wel gehad, want ik vouw mijn handdoeken nog steeds op "als een grote zakdoek".

Dan de was-les. Ach jee, wat heb ik het nu gemakkelijk met m'n volautomatische wasmachine.

Wij wasten toen met een plank en een borstel.

Bleken, blauwen, stijven. Of was de volgorde anders? En drogen op de droogzolder.

Wat ik zalig vond waren de tekenlessen. Geen "vrije expressie" o, nee. Randjes, Staande, liggende, wijzende, hangende, noem maar op en een enkele keer een leuk plaatje natekenen.

Koken. Een heerlijke les. Over kilojoules en macrobiotisch en al die toestanden van nu hoorde je niets. Nee hoor, lekker andijvie met een speklapje en drie in de pannetjes.

Toch hebben wij een vrij moeilijke tijd doorgemaakt. Toen ik een jaar op school was, brak de oorlog uit met alle gevolgen van dien.

In de naailessen werd bijna niets anders meer gedaan dan "oud maak nieuw". En wie liep er niet met een "verstelde broek"?

Jammer genoeg moet ik me beperken tot het schrijven van een "kort stukje". Ik zou echter nog veel meer willen en kunnen vertellen.

Eén ding moet ik toch nog kwijt.

Van 1943-1946 heb ik op school mogen werken als hulp bij de administratie. Eerst onder leiding van juffrouw de Boer. Wat was ik trots als ik haar bijna onleesbare handschrift voor veel leraressen moest "vertalen", omdat ik het wél lezen kon!

Later onder leiding van juffrouw Stüvel. Die kon zo zachtjes door de gangen sluipen. Alleen door het piepen van haar spekzolen op het zeil hoorde je haar aankomen. Ik heb daar, ondanks alle spanningen en angsten van de oorlog een verrukkelijke tijd gehad. Daar liep "juffrouw Stolk" met het grote absentenboek in de hand, door de raampjes van alle klassen te gluren, want op het bord stonden de boosdoeners die misschien wel gespijbeld hadden.

Zij kregen een briefje thuis.

Verder moest ik eenvoudig administratief werk doen en kreeg voor m'n aktiviteiten f.60.- per maand salaris.

In de z.g. hongerwinter was er geen school. Er was niets te koken of te naaien, geen verwarming. Maar zodra was ons land bevrijd of de school werd gevorderd door de Engelsen en ingericht als een soort ziekenhuis voor zeer ondervoede kinderen.

Er waren verpleegsters, doktoren en verschillende leraressen hielpen bij de verzorging van deze kinderen. Zelf heb ik een vrij groot aandeel gehad bij dit werk. Er werd zelfs nachtdienst gedaan.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik op deze school, ondanks veel moeilijkheden, spannende tijden en soms veel angsten, maar ook heel veel plezier, ontzettend veel geleerd heb en een enorm fijne "tienertijd" heb gehad.

Hartelijk dank juffrouw Stüvel en alle "oud" leraressen.

Wil Bos-Stolk