C.O. Giesel

Het staat welhaast als een prent in mijn geheugen gegrift.

Toen ik er voor het eerst kwam: de oude houten school aan de Putsebocht, aan de Boudewijnstraat.

Ach, wat doet de straatnaam ertoe! Ze stond er: de Algemene Vakschool voor Meisjes.

Waar op de gangen de voetstappen zó hol klonken, dat je wel voorzichtig liep, maar toch krakend.

Waar in elke klas de gezelligheid heerste, die - zou je haast zeggen - hoort bij een noodgebouw.

Toen was het zo!

Toch was in het eerste jaar van mijn verbonden zijn met de Vakschool, mijn klas geen houten. Wél van steen, aan de andere kant in de lagere school. Eigenlijk opzij, waar je heen moest door een zijdeur van de Vakschool. Ruimtegebrek.

Daardoor moest de stenen lágere school helpen.

Zo was het!

En dan de docentenkamer; als een eiland in de school, tóch altijd centraal.

Altijd te klein, vol van stemmen, bij een afscheid, een feestelijk gebeuren of zó maar.

Waar een ieder zich thuis voelde en genoot van een gebakje.

Nog zie ik mij daar zitten. Als man alleen tussen al die collega's die het veelal hadden over zaken waar ik geen weet van had, niet over kon meepraten.

Ja, zo ging het !

Toen, de bouw van de "nieuwe" school.

De afbraak van de houten.

De conciërge die naar elders werd verwezen, elders onderdak moest (met de afbraak ging ook zijn onderkomen verloren!).

En tenslotte de stenen school. Groot.

Toen nog oprijzend vanuit het grasveld.

Duidelijk zichtbaar: de Algemene Vakschool voor Meisjes.

Nu: de le Algemene Vakschool, Boudewijnstraat 6.

Zo is het…….