Praten met de op 2 oktober 1902 geboren conciërge Korstiaan van der Velden over het gouden jubileum van de Vakschool, is vanzelfsprekend terugblikken naar de niet altijd gouden tijd van toen.

Hoewel, de heer Van der Velden bewaart er de beste herinneringen aan! Met zijn inmiddels overleden vrouw, heeft hij zijn beste krachten aan onze school gegeven. In het door het personeel ter gelegenheid van zijn afscheid in oktober 1967 in dichtvorm samengestelde boek, komt de waardering voor het echtpaar Van der Velden heel sterk naar voren.

Praten met de heer Van der Velden over de Vakschool is ook praten met de oud-conciërge aan de oude tafel (met stoelen) uit de kamer van zijn grote baas Mejuffrouw A.T. Stüvel. De sfeer aan het "houten keetje" wordt in de bovenwoning aan de Randweg levend gehouden door de met veel zorg onderhouden meubeltjes. Over de oud-directrice spreekt de heer Van der Velden met grote waardering, het diep menselijke in haar, vervult ook nu nog een functie. De heer Van der Velden kan bepaalde gebeurtenissen uit 1980 namelijk nog terugbrengen tot de situatie van toen en dan het gedrag van de oud-directrice daarbij schetsen. Heel vaak zegt hij in het gesprek: "Juffrouw Stüvel en ik....", maar wel steeds in deze volgorde! De kinderen - van - nu zijn volgens de oud-conciërge vast niet beter of slechter dan in 1935, toen de heer Van der Velden op 7 oktober na een reeds veel bewogen leven in alle havens ter wereld in dienst van de Vakschool kwam. Hij zegt: "Nu zijn ze veel opener, vroeger deden ze hetzelfde kattekwaad maar dan veel stiekemer". Hij is nog wel eens terug geweest na zijn pensionering om in te vallen voor een zieke conciërge, juffrouw Kugel had hem tevoren reeds gevraagd een oogje dicht te doen. Want de andere tijd bracht wel een andere orde, de heer Van der Velden spreekt met genoegen over de keurige rijen waarin de leerlingen naar de lokalen werden gebracht.

Wie nu het gegil en gekrijs en geren waarneemt, kan zich die tijd niet meer voor de geest halen! Aan het stoken van toen, bewaart de heer Van der Velden niet zijn allerbeste herinneringen.

Het was vaak om vier uur stoken 's morgens - afhankelijk van het jaargetijde uiteraard - en om de kolen in de ketel te storten moest de heer Van der Velden dan iedere keer welgeteld tien treden op met twintig kilo kolen in twee emmertjes. En die ketel was helemaal niet snel vol! Ook komt wijlen mejuffrouw Donders, de kooklerares, nogal eens ter sprake.

Ze kwam eens overstuur bij de conciërge om te melden, dat de kinderen een ruit van de tussendeur kapot hadden gegooid toen ze even de klas uit was. De heer Van der Velden begreep, dat er geen bal maar een aardappel gebruikt was. Tegen de meisjes zei hij toen: "Vanmiddag allemaal een dubbeltje... en de zaak was weer rond". Geld speelde net als nu, ook toen een grote rol op de Vakschool.

Nu ja, voornamelijk het gebrek eraan dan!

Het innen van het "schoolgeld" à f. 17,50 kostte de conciërge heel veel moeite. Hij haalde het echt niet zo maar binnen, daar moest veel aandringen aan te pas komen. Zijn grootste hobby: de voetbal en wel in het bijzonder F.S.V. Pretoria was ook niet helemaal los van de school te maken. Als er eens een wedstrijd was in Antwerpen of in Amsterdam, hij hoefde er niet te ontbreken.

Juffrouw Stüvel en hij, beiden zagen ze niet op een uurtje. "Ik en je vrouw sluiten wel af....", zei ze dan, maar wel steeds in die volgorde! Was het een grote baas? De heer Van der Velden schrift ervan: "Oh nee, het was een leidster in de ware zin van het woord".

En dan zegt hij heel spontaan: "Het was en is een scháttig mens, niets meer en niets minder".

Het gouden jubileum van de Vakschool is voor de heer Van der Velden vooral een omzien in bewondering voor de grootse leidsvrouwe van het instituut. Klein van stuk, maar groot van geest. De heer Van der Velden kan er nog uren mee vullen,.... '

Klaas Schipper