Weet u waar deze foto gemaakt is? Laat het ons weten door te reageren…

45 Reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  • Een gouwe ouwe 🙂
    Langenoten, komt allen tezamen voor de intocht van Wilhelmina Helena Pauline Maria – Charlotte van Pallandt, voor een tewaterlating op de marinewerf.
    Als feestelijk blijk van waardering speelt de de mariniers kapel geheel toepasselijk het “In naam van Oranje, doe open de poort”
    Een denkwaardig moment voor de Rotterdammers.

    Tja onze mariniers behoren toch echt inRotterdam.

  • Even roddelen:
    Ik heb hier weleens eerder gemeld dat de oma van mijn echtgenote ooit woonde boven een café op de hoek Keizersstaat – Vissersdijk. Vanuit het trappenhuis aldaar keek men zo in het café van ….. (naam even kwijt) alwaar men regelmatig Prins Hendrik ( vergezeld van zijn “oppasser” Francoiw van ‘t Sandt kon ontwaren gevolgd door een schare “dames” van lichte zeden.
    Die van ‘t Sandt was overigens formeel Hoofd Rivierpolitie. Het geld kon niet op.

    Zo’n jaar of 30 geleden bezochten wij de Hermitage in St. Petersburg om ons te vergapen aan de pracht en praal daar tentoen gesteld, waaronder vele werken van Hollandse Meesters. Ik kon het toen niet laten om aan de Russische Gids te vragen hoe ze aan die prachtige werken van Hollndse Meesters waaronder Rembrandt, Ferdinand Bol, , Frans Hals, Paulus Potter, Jacob van Ruisdael, en vele vele anderen.
    Heel eenvoudig was lachend het antwoord, jullie hadden een prins-gemaal die niet van de vrouwtjes af kon blijven en aan zijn zakgeld niet genoeg had.
    Hij verkocht ons met regelmaat een kunstwerk uit een uwer musea.
    Zijn naam was Prins Hendrik, als Hollander voel je je op zo’n moment toch “dubbel genaaid”

    Ik moet daartoch telkenmale aan denken als ” Alex” weer op vakantie gaat.

  • Dit wordt een saaie opmerking vergeleken met de vorige, maar waar stond de molen “De Noord” ten opzichte van deze foto? Binnen of buiten de poort?

  • Met een slag om de arm zeg ik:
    De molen stond links van de fotograaf we staan dus binnen de poort op het Oostplein en kijken richting de Oostzeedijk.
    Achter de foto graaf was de marinierskazerne.

  • In de poort was een gedenksteen gemetseld met de tekst:
    “Een grave van Bossu met de Spanyaerds bloetgierich int Jaer seventich twe april den 9 dach lanx hier als vrient Quam maer scoffie-rich ermoorden veel borgers met Jammerlyck Geclach”.

    Dit ter herdenking van de plundingen door de Spanjaarden in 1613 waarbij de smid “Swart Jan” en burgervader Roos om kwamen.
    (Weer twee straatnamen er bij 🙂
    Die gedenksteen is later in de gevel van het (nu leegstaande) bankgebouw op de hoek gemetseld.
    https://www.rotterdambouwt.nl/2018/05/17/een-nieuw-gebouw-en-een-oude-gedenksteen/

    • Ach we zagen het al aankomen, ooit was het daar “Chique de Paris” en in onze jonge jaren hadden we daar zelfs de “Beefeater” en de “Tokayer” ook zaken van de familie Engels.
      Ik heb er in mijn “bezige” jaren veel afgesproken en ook, boven in het gebouw, vergaderd met catering van Engels.
      Maar eerlijk gezegd; wie neemt vandaag de dag nog zijn echtgenote of zelfs relaties mee naar de Kruiska-buurt? Eerlijk gezegd: zelf komen wij er ook zelden.

  • At your service !

    Toen

    In de rubriek Toen wordt iedere week aan de hand van de actualiteit teruggegrepen op vroeger. Dat gebeurt in samenwerking met het Stadsarchief Rotterdam.

    Deze week: Brasserie Engels, dat tijdens de lockdown in maart dichtging, en naar nu blijkt waarschijnlijk nooit meer open zal gaan.

    Brasserie Engels dankt zijn naam aan de familie die het horecabedrijf meer dan honderd jaar heeft bestierd. In 1884 maakte de familie een bescheiden entree in de Rotterdamse uitgaanswereld, toen Christiaan Johannes Engels een tapperij begon aan de Goudsesingel. In de 20e eeuw zou de naam Engels een begrip worden in Rotterdam. Christiaans zoon en kleinzoon hebben daarin een belangrijk aandeel gehad.

    Omstreeks 1908 opende zoon Jan Engels (1886-1973) een café aan de Lange Warande, het eerste in een lange reeks. Aanvankelijk werkte hij daarbij samen met een compagnon, later op eigen kracht. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog bezat Engels zo’n tien cafés, verspreid over de stad. Paradepaardje was café-restaurant Le Commerce aan de Geldersekade.

    De Tweede Wereldoorlog maakte een bruut einde aan zijn imperium. Alleen een restaurant in het nieuwe Beursgebouw en een café aan het Zwaanshals overleefden het bombardement van 1940.

    Samen met zijn jongste zoon Frans (1922-2005), die in 1942 in de zaak was komen werken, wist Jan zijn bedrijf na de bevrijding weer op de rails te krijgen. Belangrijk moment was de opening van het café-restaurant annex zalencentrum in het Groothandelsgebouw, in 1952. Op deze plek zou Engels een nieuwe bloeiperiode ingaan: jarenlang was het café-restaurant dé ontmoetingsplek van Rotterdam.

    Die iconische status kon Engels echter niet behoeden voor mindere tijden. Vanaf het begin van deze eeuw zag het bedrijf de concurrentie fors toenemen. Ook de langdurige werkzaamheden rond het nieuwe Centraal Station deden de omzet geen goed.

    In 2014 trok de familie Engels zich terug. De nieuwe exploitant, de Vermaat Groep, liet het restaurant daarna ingrijpend verbouwen, maar dat bleek geen garantie voor succes. Het lijkt erop dat de coronamaatregelen de onderneming nu te veel zijn geworden. Bij de lockdown in maart sloot Engels zijn deuren en sindsdien is het restaurant niet meer open geweest.

  • Beloofd is beloofd, een Rotterdammer breekt liever zijn been dan zijn woord.

    Bron de Telegraaf van heden.

    Rotterdam heeft er een superheld bij: Johan Muurlink. Zet u schrap voor een lelijk en prachtig verhaal tegelijk…

    De Rotterdamse Johan Muurlink moest zich drie jaar geleden melden op de school van zijn zoontje. De knul had kattenkwaad uitgehaald in de klas en daar wilde de leraar een hartig woordje met pa over wisselen. Johan ging met frisse tegenzin naar de school. Hij had er eigenlijk weinig trek in om op het matje te worden geroepen.

    Maar op de school gebeurde iets heel bijzonders. Wachtend in de gang van de school zag Johan in de verte zijn zoon staan. Hij zag dat zijn jongen z’n lunchpakket van thuis aan een klasgenootje gaf. Johan snapte er helemaal niks van. Vond hij zijn bammetjes soms niet lekker?

    Een paar tellen later vroeg Johan zijn zoon wat er nou aan de hand was. Hij kreeg een even ontroerend als verbijsterend antwoord. „Dat is een vriendje van me, pap. Ze hebben thuis weinig geld. Zijn ouders kunnen vaak geen brood kopen. Hij heeft de hele dag nog niets gegeten. Daarom geef ik hem af en toe míjn lunchpakketje…”

    Waar zoonlief rekende op een standje van zijn vader, kreeg hij van Johan een dikke knuffel. Maar hij was óók van slag. Kinderen die niet ontbijten én niet lunchen, omdat hun ouders er simpelweg het geld niet voor hebben… In Rotterdam anno nu? Johan was verbijsterd om te horen dat er zoveel verborgen armoede is.

    En na een paar dagen piekeren, nam Johan een besluit dat zijn eigen leven én dat van talloze Rotterdamse schoolkinderen zou veranderen. Muurlink ging voortaan zélf extra boterhammen klaarmaken voor alle noodruftige kinderen die géén brood meekrijgen. Gratis en voor niks.

    In drie jaar tijd is er een hele hoop gebeurd. Johan Muurlink is inmiddels de bezorgde vader van vele kinderen door de hele stad. Elke ochtend om half zes rinkelt zijn wekker en gaat Johan smeren, smeren en nog eens smeren. Dan maakt hij bammetjes met kaas, worst en pindakaas. Voor alle koters uit de armste gezinnen van de stad. Een paar uur later pruttelt de weldoener, die inmiddels bekend staat als ’Johan de Boterhammenman’ kriskras door de stad, langs de schooltjes.

    Johan is een regelrechte held. Hoewel hij een ernstige longaandoening heeft, laat hij de arme koters van Rotterdam geen dag in de steek. Inmiddels heeft Johan de Boterhammenman zijn prachtwerk ook uitgebreid naar Dordrecht. En heeft hij inmiddels sponsors en vrijwilligers ook enthousiast gekregen om te helpen.

    Het lelijke aan het verhaal is dat onze regio nog steeds zo veel stille armoede kent, maar het mooie is dat een parel van een kerel als Johan Muurlink daar eigenhandig iets aan doet.

    Johan, held zonder cape. Ik word donateur. Want jij maakt onze regio een stukje mooier. Of beter gezegd: een wereldvent als jij is… bróódnodig!

    • ?? Wat een verhaal, is het al kerst ?? Op facebook lees ik dit:

      Hallo beste lezer,. Het Project Niet Graag Een Lege Maag is een project dat er voor zorgt dat kinderen op de basisschool tussen de middag een belegde boterham krijgen.

      Het idee/project is ontstaan toen mijn zoon Mario vertelde dat hij zijn brood en drinken deelde met een kind uit zijn klas. Hij vroeg of ik dat goed vond. Mijn antwoord was dat ik trots op mijn jongen was. Maar op dat moment brak ook mijn vaderhart.

      De reden laat zich gemakkelijk raden. Hoe, wat, waarom en hoezo hebben kinderen geen eten of drinken bij zich?! Hier heb ik een paar dagen en nachten over nagedacht met een knoop in mijn maag.
      De conclusie was; hier ga ik wat aan doen! Een project was dus geboren; nu nog de uitvoering.

      Ik heb mijn idee op school vertelt aan de directeur en samen hebben wij een klein plan van aanpak gemaakt. Het maakt mij niet uit wat de oorzaak is dat deze kinderen geen eten bij zich hebben, want kinderen kunnen hier tenslotte niets aan doen. Er moet gewoon voor gezorgd worden dat er brood, beleg, drinken, enzovoort komt, voor de kinderen die dat niet bij zich hebben. Daarom heb ik deze pagina en dit mooie project opgezet. We zijn nu met 3 scholen in Rotterdam Zuid bezig en streven ernaar dat het er veel meer worden.

      Tot zover.
      Mijn mening: in ons land heb je rijke en arme mensen en alles daar tussen in, maar hongerende kinderen door de armoede is NIET nodig, kom nou.
      Arme peuters met zulke ouders.

      • Ik heb begin jaren 50 de eetzalen in rotterdam-zuid gezien oa 1n de kleuterschool aan de Jagerslaan . Bizar als we hier weer naar toe gaan

  • Wij weten natuurlijk niet wat er van deze website zal komen. Als een van jullie die nog de site bekijkt iets ander vindt and het leuk vindt, dan laat mij het weten. Ik ben een geboren Rotterdammer en vindt het leuk om dit te zien.

    Leen Zwaal in Canada

  • Een Rotterdams berichtje uit de Telegraaf van heden.
    Gebeurt er toch nog wat op deze site, want volgens mij neemt webmaster Danilo een lockdown wel heel erg letterlijk.

    Tjonge, deze week gaat wat mij betreft de geschiedenisboeken in als weer een nieuwe Rotterdamse Rariteitenweek. Luistert en huivert…

    Onze biermaker Kaapse Brouwers uit Katendrecht komt met een wel heel opmerkelijk biertje: Kaapse Mark. De fabrikant van het goudgele gerstenat maakt het bier echter niet als ode aan onze minister-president, maar juist als vloeibaar protest tegen zijn keiharde maatregelen tegen de horeca.

    Nou, ik denk dat ik wel kan raden wat voor een biertje het zal worden: dat wordt natuurlijk een verzuurd pilsje, met een bittere nasmaak en ver over de houdbaarheidsdatum. En de reclameslogan heb ik óók alvast verzonnen: Mark Rutte-bier – Het hele land in slokdown…!

    Het Hefpark op het Noordereiland is in de greep van een regelrechte kippenklucht. Het parkje, dat bij de jeugd razend populair is vanwege z’n racecircuit voor BMX-fietsers, ligt gelegen pal naast een kippenren. Maar sinds kort zijn er wat gaten in het gaas ontstaan, waardoor de verenbaaltjes uitbreken en overal en nergens op de racebaan opduiken. Het is letterlijk ’kippen ren!’ geworden, want de fietsers zigzaggen met gevaar voor eigen leven tussen die hollende hennen door.

    En met grote regelmaat knalt er een jonge peddelaar met zijn BMX-je vól op zo’n wandelende drumstick, waardoor de hele dag door valpartijen plaatsvinden zoals je ze altijd bij het televisieprogramma Funniest Homevideos voorbij ziet komen.

    Dus wil de gemeente het gaas van het kippenhok snel laten repareren. Maar ík heb een veel beter idee: als ze die gaten in dat gaas nou gewoon laten zitten, dan kunnen we het Hefpark, tegen forse betaling, uitroepen tot ’s lands eerste opleidingscentrum voor stuntmannen. Gat in het gaas, maar oplossing voor het gat in de begroting. Het is niet zo moeilijk. Of in kippenjargon gezegd: het is een eitje!

    In de Centrale Bibliotheek aan de Hoogstraat is het deze week vechten geblazen. Wegens corona is nog maar de helft van het aantal studieplekken vrij. En omdat deze plaatsen enorm gewild zijn onder studiebollen, wordt er elke dag geduwd en getrokken voor de schaarse tafeltjes. Er zijn deze week zelfs complete matpartijen onder de studenten uitgebroken.

    Toen ik over deze curieuze knokpartijen in de krant las, moest ik me echt even op mijn kalende kruin krabben. Vechten in de bieb. Ik kan wel raden welke boeken inmiddels allemaal uitgeleend zijn: Karate voor Beginners, Vier Vuisten op Safari van Bud Spencer en Terence Hill en natuurlijk de net verschenen biografie van Rico Verhoeven. Stuk voor stuk niet met geld geleend, maar via het sturen van een tikkie…

Laatst geplaatst